เฟิงเถิงหลับตาลงชั่วครู่ พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็กลับมาสงบนิ่งเหมือนปกติ “คุณไม่ต้องขอโทษหรอก เรื่องความรู้สึกบังคับกันไม่ได้”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “แต่ซานซาน ผมหวังว่าคุณจะไม่ลาออกจากบริษัทเพราะเรื่องนี้ ผมยอมรับในความสามารถในการทำงานของคุณมาก”
เสวี่ยซานซานชะงักไป ไม่คิดว่าเฟิงเถิงจะพูดแบบนี้
“ผมให้คุณหยุดหนึ่งสัปดาห์ พักผ่อนให้เต็มที่ ทำใจให้สงบก่อน อีกหนึ่งสัปดาห์เราค่อยมาคุยกันอีกที ได้ไหม”
เขามองเธอ แววตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง เสวี่ยซานซานมองเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเขา แต่เขายังคงวางตัวเป็นสุภาพบุรุษ ไม่แสดงอาการเสียหลัก
เสวี่ยซานซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด “ได้ค่ะ...”
“ซานซาน” หานถิงเอ่ยขึ้นกะทันหัน พลางกระชับแขนที่โอบเธอ “คุณเฟิง คิดจะมาแย่งคนของผมต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ไม่ดีมั้งครับ”
เฟิงเถิงหันไปมองหานถิง แววตาพลันเย็นเยียบ เขามองใบหน้าชวนโดนต่อยของหานถิงแล้วอยากซัดหมัดใส่สักที
เขานึกเสียใจที่ชวนหานถิงไปร่วมงานเลี้ยงฉลองครบเดือนของเฟิงเยว่ จนทำให้หานถิงได้รู้จักกับเสวี่ยซานซาน ถ้าวันนั้นหานถิงไม่ไป เสวี่ยซานซานก็คงไม่ได้รู้จักเขา และเรื่องทั้งหมดในวันนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น
ไม่นึกเลยว่าเขาจะกลายเป็นพ่อสื่อ ช่วยให้หญิงสาวที่ตัวเองชอบได้ลงเอยกับเพื่อน ความจริงข้อนี้ทำให้เฟิงเถิงโกรธจนแทบกระอักเลือด
แต่ต่อหน้าคู่แข่ง เขาจะเสียอาการไม่ได้