ไม่คิดว่าหานถิงจะคว้ามือเธอไว้ตรง ๆ วางลงบนต้นขาของตัวเองไม่ให้เธอดึงกลับ แล้วยังใช้นิ้วเกาฝ่ามือเธอเบา ๆ
หานถิงนี่มันจิ้งจอกเจ้าเสน่ห์ชัด ๆ เธอออกแรงพยายามดึงมือกลับ แต่หานถิงจับไว้แน่นเหลือเกิน
“ปล่อยนะ...”
“ก็ต้องรอให้เธอตกลงกับฉันก่อน ห้ามปฏิเสธคำชวนพรุ่งนี้” หานถิงยิ้มพลางต่อรอง
ตอนนั้นเอง เหมิงเยียนเฉินเล่นไพ่จบหนึ่งรอบและกำลังเดินมาทางนี้ หานถิงจึงยอมปล่อยมือ แต่ก่อนปล่อยยังบีบนิ้วเธอเบา ๆ อีกครั้ง
เสวี่ยซานซานรีบดึงมือกลับมาวางบนตัก ทำทีเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เหมิงเยียนเฉินเดินเข้ามาโอบไหล่เธอ “ซานซาน กลับบ้านกันเถอะ ดึกมากแล้วจริง ๆ”
“ค่ะ” เสวี่ยซานซานพยักหน้าแล้วลุกขึ้น
ระหว่างเดินตามเหมิงเยียนเฉินไปที่ประตู เธอหันกลับไปมองแวบหนึ่ง หานถิงยังนั่งอยู่บนโซฟา เขาขยิบตาให้เธอ พลางขยับปากเป็นคำว่า “โทรศัพท์”
เสวี่ยซานซานหันหน้ากลับไป ทำเป็นมองไม่เห็น
หลังจากทั้งสองออกไปแล้ว เสี่ยวอี้เสี่ยวก็นั่งลงข้างหานถิง สีหน้าเคร่งขรึม “หานถิง อย่าไปทำลายความสัมพันธ์ของคนอื่นนะ ถึงซานซานจะสวยมากและมีเสน่ห์ก็เถอะ แต่เธอเป็นแฟนของเหมิงเยียนเฉิน เราเป็นพี่น้องกันมาหลายปีแล้ว อย่าทำเรื่องแบบนั้นเลย”
หานถิงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า “ฉันรู้”
เสี่ยวอี้เสี่ยวค่อยโล่งใจ เขายังคงเชื่อมั่นในนิสัยของหานถิง คิดว่าหานถิงคงไม่คิดแย่งแฟนของเพื่อนจริง ๆ เพราะทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก