คนที่ควบม้าออกไปไม่ใช่ใครอื่น คือเซี่ยงป๋อลุงแท้ๆ ของเซี่ยงอวี่
ตอนกลางวันอยู่กับเฉินผิง เห็นเซี่ยงจวงพาเฉาอู๋ซาง เสนาบดีซ้ายของเพ่ยกงไปหาเซี่ยงอวี่ เซี่ยงป๋อก็รู้สึกว่ามีเรื่องไม่ดี ตกค่ำก็รู้มาว่าเซี่ยงอวี่กับฟานเจิงตกลงกันว่าจะจัดงานเลี้ยงที่ซินเฟิงหงเหมิน เชิญหลิวปังมา
คิดด้วยหัวแม่เท้าก็รู้ว่างานเลี้ยงนี้งานดีที่ไหนกัน!
ครุ่นคิดเล็กน้อย เซี่ยงป๋อมั่นใจว่าเซี่ยงอวี่จะต้องฆ่าหลิวปังแน่ ถ้าแค่ฆ่าหลิวปังก็คงพอทนได้ แต่บังเอิญจางเหลียงมาถึงตอนนี้ ฟังจากที่เซี่ยงอวี่และฟานเจิงพูด เหล่าที่ปรึกษาและแม่ทัพของหลิวปังล้วนต้องถูกฆ่า จางเหลียงยิ่งเป็นเป้าหมายแรก
คนอื่นๆ ก็ช่างเถอะ สำหรับเซี่ยงป๋อแล้วไม่สำคัญอะไร แต่จางจื่อฝางกลับแตกต่างอย่างมาก เซี่ยงป๋อกับจางจื่อฝางมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งมาหลายปีแล้ว ปีก่อนเซี่ยงป๋อฆ่าคนหนีเอาชีวิตรอด ต้องขอบคุณจางเหลียงที่รับซ่อนไว้ จึงรอดพ้นจากการตามล่าของทางการราชวงศ์ฉิน
บุญคุณแห่งชีวิต เซี่ยงป๋อจดจำไว้ในใจเสมอ รู้สึกซาบซึ้งบุญคุณจางเหลียง มิตรภาพระหว่างทั้งสองก็ลึกซึ้งเป็นพิเศษ บัดนี้ได้ยินว่าหลานชายจะฆ่าจางเหลียง เซี่ยงป๋อจะไม่ร้อนใจได้อย่างไร? ครั้งก่อนที่ซินอาน เซี่ยงอวี่ยืนกรานจะฆ่าเชลยศึกสองแสนคนของฉิน เป็นการกระทำที่ไร้ปัญญาอย่างยิ่ง ช่วงนี้ทั่วทุกแห่งต่างมีคำวิจารณ์และตำหนิที่ไม่ดีส่งมา
การต่อต้านอย่างดุเดือดถึงตายของกองทัพฉินที่ด่านหานกู่ การยอมจำนนต่อหลิวปังของเหล่าทหารและฉินอ๋องจื่ออิงที่ด่านอู่ ล้วนเป็นตัวอย่างที่ดี ตอนนั้นเซี่ยงป๋อรู้สึกว่าไม่เหมาะสม แน่นอนว่าเขาไม่รู้แผนการของหลานชายและฟานย่าฟู่ และไม่รู้ว่าเป้าหมายของเรื่องนี้คือแม่ทัพอิน
เซี่ยงป๋อห้ามปรามตามเหตุผล แต่น่าเสียดายที่เซี่ยงอวี่ไม่สนใจเลย ในฐานะอาผู้ให้กำเนิดของเซี่ยงอวี่ การห้ามปรามในฐานะผู้อาวุโสกลับไม่ได้ผลแม้แต่น้อย นอกจากเสียหน้าแล้ว เซี่ยงป๋อรู้สึกหมดหนทางและท้อแท้มากกว่า