บทที่ 209 ซ่อนงามในกระโจมทอง (ตอนกลาง)
พอหยินซวี่เข้ากระโจม ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติด้วยสัญชาตญาณของทหาร นิ้วมือกางออกแล้วกำต้วนสุ่ยไว้ พร้อมจะลงมือเมื่อไหร่ก็ได้
อีกฝ่ายก็เหมือนจะรู้ตัวเขา การโจมตีของอีกฝ่ายไม่ลังเลเลย เสียงดาบปลิวอยู่ข้างหลังแล้ว หยินซวี่ชักต้วนสุ่ยออกจากฝัก ปัดดาบที่ฟันมาทางหลัง ก่อนจะลงมืออีกครั้ง อีกฝ่ายกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ใต้แสงไฟสลัว ชายชุดดำร่างเล็กมองหยินซวี่ ตะลึงพูดว่า "หยินซวี่? นายหรือ?"
ผู้หญิง? พอได้ยินเสียงผู้หญิงพูด แม่ทัพอินก็ชะงัก แล้วก็รู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นเคยเหลือเกิน มองดูให้ดี ก็อุทานว่า "คุณหนูจื่อเย่?"
ชายชุดดำดึงผ้าดำที่ปิดหน้าออก ใช่แล้ว คือคนที่เจอที่เผิงเฉิงเมื่อวันนั้น ลูกสาวคนโตของฝูซู อิงจื่อเย่
"มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" พูดจบ หยินซวี่ก็รู้ทันที คืนนี้มีคนมาช่วยจื่ออิง การที่จื่อเย่อยู่ที่นี่ก็ไม่แปลก น้องสาวมาช่วยพี่ชาย เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล แต่ที่เซี่ยงจวงและเซี่ยโหวอิงบอก คนฉินไม่ใช่ถอนกำลังไปหมดแล้วหรือ?
ต่อให้เหลือสักสองสามคน จะเป็นจื่อเย่ได้ยังไง? หยินซวี่รู้ฐานะสูงศักดิ์ของอิงจื่อเย่ คนฉินย่อมห่วงความปลอดภัยของนาง ไม่กล้าประมาท ทำไมถึงเกิดกรณีนี้ขึ้น? ทันใดนั้นหยินซวี่ก็เต็มไปด้วยคำถาม
พอจื่อเย่อ้าปากจะพูด ซูอานก็พาทหารรักษาการณ์มาถามที่หน้าประตูว่า "ท่านแม่ทัพ เกิดอะไรขึ้น?" พวกเขาได้ยินเสียงเหล็กกระทบกัน เป็นห่วงความปลอดภัยของหยินซวี่ จึงรีบมาถาม