"เข้าไปค้น!"
เสียงตะโกนดังขึ้นนอกกระโจม หยิงจื่อเย่ตัวสั่นเทิ้ม ชาวฉู่ตามมาถึงแล้ว นางจะหันไปจากไปเพื่อไม่ให้แม่ทัพอินเดือดร้อน
หยินซวี่คว้าตัวนางไว้ กล่าว "ไม่ทันแล้ว อยู่ที่นี่เถอะ มีข้าอยู่ ไม่มีอะไร!"
หยิงจื่อเย่ในดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่แม่ทัพอินช่วยนาง! อนิจจา ใช่ชะตากรรมหรือเปล่านะ? ความดื้อรั้นสองครั้งต้องให้หยินซวี่มาช่วยจัดการให้!
เสียงพูดของซูอานดังขึ้นข้างนอก "พวกเจ้าทำอะไรกัน?"
"รับคำสั่งจากจอมพล ให้ตามหานักฆ่าฉิน!"
เหตุการณ์วุ่นวายก่อนหน้านี้ เรื่องที่ชาวฉิน ช่วยเหลือจื่ออิงนั้นรู้กันทั่ว ซูอานจึงไม่รู้สึกแปลกใจ และอีกฝ่ายมีคำสั่งของเซี่ยงอวี่อยู่ ซูอานก็ไม่กล้าขัดขวาง เรื่องพวกนี้เขายังพอตัดสินใจได้
ทหารฉู่เดินเข้าต่อเนื่อง ตรวจค้นสี่ทิศทางก็ไม่พบอะไร แน่นอนว่ากระโจมของแม่ทัพอินพวกเขาไม่กล้าแตะง่ายๆ!
ระหว่างที่ทหารกำลังตรวจค้น หลงจูและเซียวกงเจี่ยวก็ร่วมกันมา หลงจูถูกจื่อเย่แทงหนึ่งแผล ไหล่ถูกพันด้วยผ้าขาวหนา ยังเห็นเลือดซึมออกมาได้ ความเจ็บเป็นเรื่องเล็กเสียหน้าเป็นเรื่องใหญ่ หลงจูถือเป็นความอัปยศ โกรธมาก สาบานว่าจะหานักฆ่าให้ได้!
ด้วยเหตุนี้เขาจึงหาผู้เชี่ยวชาญติดตามรอยในกองทัพอย่างตั้งใจ ตามรอยนักฆ่า ผลที่ได้คือที่ตั้งของกระโจมของหยินซวี่และลูกน้อง
"เป็นไง? เจอคนหรือยัง?" เสียงของหลงจูที่เต็มไปด้วยความโกรธดังขึ้น
หัวหน้านายกองแคว้นฉู่ที่นำหน่วยตามกล่าว "รายงาน แม่ทัพ ยังไม่พบร่องรอยของนักฆ่า!"
หืม? หลงจูหัวเราะเย็นชา รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ออกไปข้างนอกคือค่ายหงเหมินแล้ว หรือว่านักฆ่าหนีไปแล้ว
ไม่คิดว่าลูกน้องที่ชำนาญการติดตามเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหู "แม่ทัพ ร่องรอยของนักฆ่าหยุดที่ตรงนี้แน่ เหมือนไม่ได้ออกจากค่าย!"
แววตาเฉียบคมของหลงจูวาบขึ้นอีกครั้ง กลับมามีหวัง ถามเสียงดัง "ตรวจค้นทุกที่แล้วหรือ?"
เอ่อ... นายกองชะงักเล็กน้อย พูดตะกุกตะกัก "กระโจมของแม่ทัพอินยังไม่ได้ตรวจค้น!"