ทหารรักษาและคนรับใช้ของตระกูลสวี่สี่ห้าสิบคน... ครึกโครม... พุ่งไปทางที่อินเพียวยืนอยู่ ซูอานสีหน้าเคร่งขรึม แต่ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ค่อยๆสั่งการอย่างสุขุม
ตัวเขาเองและองครักษ์สองนายยืนข้างหยินซวี่ ที่เหลืออีกสิบหกคนก็ลงมือว่องไวราวสายฟ้า
แม้ทหารรักษาตระกูลซูจะพกดาบและกระบี่มา แต่ถ้าใช้ดาบกระบี่โดยตรงธรรมชาติก็จะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ดังนั้นความตั้งใจแรกของสวี่ซวนก็แค่เพียงสั่งสอนเล็กน้อย มิเช่นนั้นหากใช้ดาบกระบี่จริงๆ ผลกระทบคงจะลุกลามไปถึงทั้งในและนอกราชสำนักเยว่กั๋ว เพราะตอนนี้มีเยว่อ๋องประทับอยู่ที่ซานหยิน ไม่ใช่เมืองซานอินที่ไร้ผู้ปกครองและวุ่นวายเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว
เมื่ออีกฝ่ายไม่ใช้ดาบกระบี่ เยว่อ๋องหยินซวี่อย่างน้อยก็ควรจะสงสารพลเมืองของอาณาจักรเยว่ เมื่อพยักหน้าให้เล็กน้อย ซูอานและคนอื่นๆ ก็เข้าใจทันที อาวุธหลักขององครักษ์แห่งอาณาจักรเยว่สิบกว่าคนจึงเปลี่ยนเป็นหมัดเท้าและด้ามกระบี่!
ต้องบอกว่าทหารรักษาและคนรับใช้ของตระกูลซูยังโชคดีมาก ที่ไม่ใช้ดาบกระบี่ มิฉะนั้นวันนี้คงได้รับผลกรรมของตนเอง ประสบการณ์อันน่าสลดจะมาเยือน ลงบนพวกเขาอย่างไม่ลังเล มิฉะนั้นที่เกิดเหตุคงเต็มไปด้วยแขนขาขาด และเลือดนองพื้นอย่างน่าสยดสยอง
ตามหลักแล้วถ้าเปรียบเทียบเฉพาะหมัดเท้าและไม้กระบอง ตระกูลซูย่อมได้เปรียบไม่น้อย แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น ทหารรักษาตระกูลซูเมื่ออยู่ต่อหน้าองครักษ์แห่งอาณาจักรเยว่ที่ผ่านการฝึกฝนอย่างดีและยอดเยี่ยมยิ่ง กลับไร้ความต้านทาน! หากไม่ใช่เพราะหยินซวี่ไว้มือ การตายและบาดเจ็บคงเป็นเรื่องธรรมดา
ในสถานการณ์ที่เอียงข้างเดียวเช่นนี้ การต่อสู้ก็จบลงอย่างรวดเร็ว!
ทหารคุ้มกันของตระกูลซูกว่าสี่สิบคนล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น ส่งเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวด พี่น้องตระกูลซูมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึง ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกของตัวเองอย่างไรดี สี่สิบกว่าคนสู้สิบหกคน กลับพ่ายแพ้ และพ่ายแพ้เร็วขนาดนี้ สิ้นเชิงขนาดนี้ ความสามารถในการต่อสู้ของอีกฝ่ายแข็งแกร่งถึงระดับไหนกัน?