หยินซวี่ไม่รู้ว่าตนเองเริ่มมีนิสัยนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ นั่นคือเกลียดมากเวลามีคนเอานิ้วชี้จมูกของตัวเอง ค่อยๆ กลายเป็นข้อห้ามของหยินซวี่ไปเกือบหมด โดยเฉพาะหลังจากเป็นเยว่อ๋องแล้ว ยิ่งไม่สามารถทนต่อการยั่วยุและความไม่เคารพแบบนี้ได้ แต่วันนี้กลับเจอเหตุการณ์แบบนี้ถึงสองครั้งติดต่อกัน!
ครั้งแรกเป็นคนรับใช้วัยกลางคนของตระกูลซูที่รู้จักที่ต่ำที่สูงไม่พอ ถึงขนาดชี้จมูกและตะคอกว่าตระกูลซูแข็งแกร่งแค่ไหน ผลสุดท้ายก็ถูกซูอานบิดนิ้วหักไป
คราวนี้ซูถงก็ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินหนาอีก ชี้นิ้วไปที่จมูกของหยินซวี่ สถานการณ์นี้ดูค่อนข้างอันตรายทีเดียว
โดยเฉพาะน้ำเสียงเย็นชาของหยินซวี่ ที่ทำให้ขนลุกขนพอง ซูถงรู้สึกกลัวเป็นครั้งแรกจริงๆ กลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ! เมื่อมองสีหน้าของหยินซวี่ ดวงตาของซูถงก็อดที่จะกระพริบไม่ไหว มีความหวาดกลัวและความกลัวเพิ่มขึ้นมาอีกนิด
หยินซวี่มองนาง ลังเลเล็กน้อยแล้วพูดว่า 'ช่างเถอะ เห็นแก่ท่านเป็นผู้หญิง ยกโทษให้ก่อน ตีผู้หญิง... ข้าไม่มีนิสัยนั้น!' นี่ไม่ได้หมายความว่าหยินซวี่ใจอ่อนกับสาวสวยหรือใจบุญสุนทานเลย แต่เป็นเพราะไม่อยากถือสาผู้หญิงเท่านั้น
ซูถงที่กำลังตึงเครียดสุดขีด พอได้ยินคำพูดของหยินซวี่ก็ถอนหายใจโล่งอกทันที รู้สึกเหมือนปลดภาระหนักซะอย่างนั้น หญิงที่ดื้อรั้นและเอาแต่ใจ เคยอยู่เหนือผู้อื่น กลับรู้สึกถึงแรงกดดันอันทรงพลังและสายตาอำมหิตแบบนี้เป็นครั้งแรก
แต่ความรู้สึกนี้โดยตรง สิ่งที่ผุดขึ้นในใจของซูถงไม่ใช่ความยอมจำนนหรือถอยหนี แต่เป็นความเกลียดชังและการแก้แค้นที่รุนแรงยิ่งขึ้น นางกำลังคิดว่าถ้ามีกำลังมากพออยู่ข้างกาย นางจะไม่ลังเลที่จะไปจัดการกับหยินซวี่ และเอาคืนในครั้งก่อน!
บางทีฟ้าอาจจะเมตตา คิดอะไรก็ได้สิ่งนั้น ซูถงก็ต้องชื่นชมโชคของตัวเองว่าดีจริง ตอนที่นางกำลังคิดว่า ยังไงจะเพิ่มกำลังอีกส่วนหนึ่งข้างกายเพื่อจัดการกับหยินซวี่ ความปรารถนานี้ก็เป็นจริงขึ้นมา!
พอดีตอนนี้ เสียงกีบม้าอันหนักหน่วงก็ดังขึ้นอีก เห็นแต่ฝุ่นควันฟุ้งกระจายในระยะไกล มีคนอีกหลายคนขี่ม้ามา แต่ว่าคราวนี้แค่มองด้วยตาก็รู้ได้ว่าจำนวนคนไม่น้อย มากกว่าเมื่อครู่ของตระกูลซูอย่างมาก!