ในหอศพ เซี่ยงอวี่คุกเข่าหน้าโลงศพนิ่งอยู่นาน หยูจีคุกเข่าข้าง ๆ เป็นห่วงเป็นพิเศษ นอกจากเสียใจที่เซี่ยงเหลียงตาย ก็ห่วงพี่จี๋ของนาง
“พี่จี๋ สองวันแล้วที่ไม่ได้กินอะไรเลย กินอะไรหน่อยเถอะ!” เสียงของหยูจีมีความอ้อนวอน
เซี่ยงอวี่ถึงแม้เสียใจ ก็ยังมีเมตตาหญิง กล่าวว่า “เมี่ยวอี้ ข้าไม่เป็นไร เจ้ากลับไปพักก่อนเถอะ!”
หยูจีส่ายหน้า “พี่จี๋ ท่านจอมทัพไปแล้ว วิญญาณของท่านก็ไม่อยากเห็นท่านเป็นแบบนี้ รีบฮึดสู้เพื่อล้างแค้นให้ท่านจอมทัพ และสานงานที่ท่านยังไม่เสร็จ”
เซี่ยงอวี่ยิ้มเศร้า คำพูดนี้ก็ไม่ผิด เขาตัดสินใจในใจแล้ว ไม่ว่าคนฉินที่เป็นต้นเหตุ หรือซ่งอี้คนเลวทรามที่ไม่ยอมช่วย เถียนหรง ฯลฯ เขาจะไม่ปล่อยไปสักคน
หยูจีปลอบต่อไป “พี่จี๋ ท่านฟาน...ฟานย่าฟู่ก็กำชับ ให้ท่านฮึดสู้ อย่าเสียใจมากเกินไป” ทุกคนรู้แล้วว่าเซี่ยงอวี่ยกฟานเจิงเป็นพ่อบุญธรรม ฟานเจิงมีเกียรติ เป็นที่หวังของทุกคน จึงยอมรับขนานนามว่าบิดาบุญธรรมได้ หลังจากหยุดครู่ พูดต่อ “ถ้าท่านไม่นอนไม่พักแบบนี้ เมี่ยวอี้ก็เป็นห่วง” พูดถึงตรงนี้ หยูจีแก้มแดงโดยไม่รู้ตัว ถึงแม้จะอยู่ในหอศพ ก็ไม่ลดทอนความอ่อนหวาน
เซี่ยงอวี่พยายามฝืนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า "เอาล่ะ ไม่ต้องห่วง ให้ข้าอยู่กับลุงที่นี่สักพักเดี๋ยวนี้! อีกเดี๋ยวข้าจะออกไปกินข้าวเย็นแน่นอน"
หยูจีเห็นเขาเสนอว่าจะกินข้าวเอง ก็ดีใจตอบตกลง แล้วเดินออกไปพร้อมกับหลงจูที่เฝ้าอยู่ข้างนอก เซี่ยงอวี่บอกว่าจะอยู่คนเดียวสักพัก ทุกคนไม่กล้ารบกวน ต่างก็แยกย้ายกันไป