เซี่ยงอวี่ทราบเรื่องราวทั้งหมดจากปากของหลงจู หยินซวี่ไม่ได้พูดแก้ตัวหรือคัดค้าน ดังนั้นสิ่งที่หลงจูพูดนั้นไม่ห่างจากความจริงมากนัก
หานซิ่น? มีวิชาทหาร? กลยุทธ์พิชัยสงคราม? ได้ยินว่าทหารนามสกุลหานคนนี้สามารถเห็นว่าจางหานมีเป้าหมายที่ฉี เขาก็รู้สึกสนใจในใจ บางทีคนคนนี้อาจมีความสามารถจริงๆ ส่วนการโจมตีผูหยางโดยไม่คาดคิด ที่จริงก็นับว่าเป็นแผนที่ดี เพียงแต่นึกถึงเรื่องการเสียชีวิตของลุง เซี่ยงอวี่ก็ยากที่จะยอมรับ
ฟานเจิงเคยเตือนเขาแล้ว ว่าตอนนี้อย่าไปโทษหยินซวี่เรื่องนี้ เขาก็ฟัง แต่ก็ต้องใช้เวลาเปลี่ยนผ่าน หยินซวี่ก็พอปล่อยไป แต่ทหารตัวเล็กๆ กลับไม่เว้น ดังนั้นในส่วนลึกของใจเซี่ยงอวี่ไม่ยอมรับทหารตัวเล็กอย่างหานซิ่น ส่วนความสามารถของเขา เซี่ยงอวี่ก็แค่ยิ้มเล็กน้อย แค่ทหารตัวเล็กๆ อย่างมากก็มีความรู้บางอย่าง ส่วนตำราพิชัยสงครามกลยุทธ์...ฮึ! มีกุนซืออย่างฟานเจิง เฉินผิงอยู่ เซี่ยงอวี่ก็ถือตัวสูงมาตลอด ดื้อรั้น ไม่ถามก็ได้ ไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย
ครู่หนึ่ง เซี่ยงอวี่เหลือบมองหยินซวี่และหานซิ่นที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดเสียงเบา: 'มีอะไรค่อยว่ากันวันหลัง!' แล้วจับมือหยูจี พูดเสียงอ่อนโยน: 'ข้าหิวแล้ว อาหารเย็นเตรียมไว้หรือยัง?' แล้วหันหลังเดินไป
หยินซวี่และหานซิ่นตะลึงยืนอยู่ที่เดิม พูดอะไรไม่ออกสักครึ่งคำ เซี่ยงอวี่ไม่ตอบ แต่ให้คำตอบที่ชัดเจนที่สุด ผู้ที่เจ็บปวดที่สุดคือหานซิ่นไม่ต้องสงสัย มาด้วยความหวังเต็มเปี่ยม ไม่คิดว่ากลับมีเรื่องไม่คาดฝันเพราะผู้หญิงคนเดียว ยังไม่ได้พูดกับเซี่ยงอวี่สักคำ ก็เสียโอกาสไปตลอดกาล การก้าวขึ้นมาสูงส่งใกล้เขาขนาดไหน แต่กลับกลายเป็นไกลเกินเอื้อมในพริบตา ความต่างฟ้าดินในพริบตา ทำให้เขานานจนตั้งตัวไม่ถูก