“ย่าฟู่?” ร่างกายชราของฟานเจิงสั่นสะท้าน ไม้เท้าตกจากมือ ลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา ดีใจจนพูดไม่ออก ตั้งแต่เซี่ยงเหลียงยกทัพที่ไคว่จี เขาก็เข้าร่วม และอยู่กับเซี่ยงอวี่ทั้งวันทั้งคืน ช่างเป็นความรักเสมือนพ่อลูกจริงๆ
ฟานเจิงไม่ทันสังเกต บางทีอาจจะก่อนหน้านี้สักครั้ง เขาก็ถือว่าเซี่ยงอวี่เป็นลูกหลานของตนแล้ว ความรัก "พ่อลูก" อบอุ่นหัวใจที่ชราและโดดเดี่ยวของเขา เมื่อเซี่ยงอวี่เรียก "ย่าฟู่" ออกมา ความฝันเป็นจริง เขาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร? หลังความประหลาดใจอยู่นาน ท่านอาวุโสฟ่านก็รู้สึกตัวแล้วพูดว่า “อวี่เอ๋อร์ เรื่องนี้...”
เซี่ยงอวี่รีบพูดว่า “ในอดีต ฉี หวนกง เรียก ก่วน จ้ง ว่า จ้งฟู่ ฉิน อิงเจิ้ง เรียก ลวี่ปู้เหว่ย ว่า จ้งฟู่ เช่นกัน ท่านสำหรับข้าแล้วเหมือนพ่อ โปรดย่าฟู่ยอมรับ?” นอกจากความรักที่สั่งสมมายาวนานแล้ว บางทีเซี่ยงอวี่อาจมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง แต่ก็ไม่มีใครไปสืบให้ลึก ไม่สนใจ ฟานเจิงก็ยินดี
ฟานเจิงคลอด้วยน้ำตา พยักหน้าอย่างหนักแน่น เซี่ยงอวี่โน้มตัวคุกเข่ากราบสามครั้ง เรียก "ย่าฟู่" ออกมา ฟานเจิงน้ำตาไหลพราก ทนไม่ไหวจนน้ำตาแห่งวัยชราไหลนอง
ตั้งแต่นั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเซี่ยงอวี่กับฟานเจิงก็ก้าวกระโดดในเชิงคุณภาพ ฟานย่าฟู่ได้ขึ้นเวทีประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ สำหรับเซี่ยงอวี่ และสำหรับประวัติศาสตร์ช่วงปลายฉินและยุคฉู่ฮั่น ก็มีความสำคัญเป็นพิเศษ
ด้านนี้ฟานเจิงกับเซี่ยงอวี่รักใคร่กันดั่งพ่อลูก ปลื้มปีติ ในขณะที่หยินซวี่เพิ่งกลับถึงจวน อารมณ์ตกต่ำ ไม่สบายใจอย่างยิ่ง
เซี่ยงเหลียงตายในสนามรบเป็นสิ่งที่ประวัติศาสตร์ลิขิต แม้เขาจะพยายามทุกวิถีทางเพื่อเปลี่ยนความจริงนี้ แต่สุดท้ายมนุษย์ก็สู้ฟ้าไม่ได้ ถึงกระนั้น หยินซวี่ก็ยังรู้สึกผิดต่อคำฝากฝังของเซี่ยงอวี่และเซี่ยงจวง จึงตำหนิตัวเองและขอโทษอย่างจริงใจ ท่าทีของเซี่ยงจวงชัดเจนและโปร่งใส แต่เซี่ยงอวี่...