หยินซวี่ตัดสินใจ เรียกผูจวิ้นที่มีฝีมือไม่ด้อยกว่ามาช่วยเป็นฉากบัง เอาตะขอเกี่ยวเข็มขัด แล้วแอบย่องไปยังวังหลังของแคว้นเว่ยอย่างเงียบๆ
คาดตะขอเกี่ยวไว้ที่เอว แล้วเดินเลียบไปตามเงามืดของกำแพงวังและพระตำหนัก หลบเลี่ยงยามบนหอสูงของพระราชวังเว่ยได้อย่างชาญฉลาด จังหวะเวลาก็พอดี พลาดกับทหารลาดตระเวนที่เดินสวนทางกันพอดี
ปีนป่ายข้ามหลังคา กระโดดโลดเต้น เร็วๆ ก็เข้าใกล้ตำหนักที่เมื่อครึ่งคืนก่อนถูกปฏิเสธไม่ให้เข้า ถ้าเงาหลังนั้นเป็นอวี้เหนียงจริง นางอยู่ในพระราชวังเว่ย ก็ต้องอยู่ในตำหนักนี้แน่นอน!
ที่หน้าประตูวัง ก็ยังมียามเวรประจำการเหล่านั้น แม่ทัพอินเห็นพวกเขาแล้วก็แค่ยิ้มเยาะ ก้าวเท้าไม่หยุด
หยินซวี่มาถึงกำแพงวังด้านข้าง ร่วมกับผูจวิ้นสังเกตการณ์รอบๆ แล้วมองตากัน ยืนยันว่าไม่มีอะไรผิดพลาด
ต้นสนที่ใบดกหนาต้นหนึ่งขึ้นอยู่ริมกำแพง เล่ากันว่าในอดีตหลังย้ายเมืองหลวง เวยฮุ่ยอ๋องทรงปลูกด้วยพระองค์เอง นานหลายร้อยปีแล้ว กิ่งก้านสาขาแผ่กว้างเป็นบริเวณร่มเงามืดขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นทางที่ดีที่สุดในการเข้าสู่ตำหนัก
หยินซวี่และผูจวิ้นกดกลไก เหวี่ยงเชือกออกไป ตะขอเหล็กเกี่ยวแน่นกับกิ่งไม้ที่แข็งแรง ลมเหนือในปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดหวีดหวิว ช่วยกลบเสียงเบาๆ ของตะขอที่เกี่ยวไม้ หยินซวี่และผูจวิ้นล้วนมีวิทยายุทธ์สูง ว่องไวปราดเปรียว ทดสอบความแข็งแรงของเชือกแล้ว ก็รีบไต่ขึ้นไปทันที
พอเพิ่งนั่งบนกิ่งไม้หนาทึบ ร่างถูกเข็มสนแน่นหนาปกปิดไว้ ก็มีทหารเว่ยกลุ่มหนึ่งถือคบเพลิงปรากฏตัวจากปากตรวด้านหน้า จังหวะเหมาะเหม็งพอดี หยินซวี่และผูจวิ้นสบตากัน ยิ้มรู้กัน