OP “ฮูหยิน เป็นอะไรไป? จูเอ๋อร์เห็นร่างระหงของพระสนมป๋อจีสั่นเล็กน้อย ตกใจไม่น้อย รีบถาม อยากเดินไปตรวจสอบ แต่ถูกพระสนมป๋อจีส่งสัญญาณห้ามไว้
“จูเอ๋อร์ ไปเอาน้ำเดือดจากครัวมา ข้าจะล้างเท้า!”
“ขอรับ!” ประโยคเดียวก็ขับไล่จูเอ๋อร์ออกไป
พระสนมป๋อจีชอบความเงียบสงบมาแต่ไหนแต่ไร มีเพียงสาวใช้คนสนิทคนเดียว หยินซวี่กระโดดโลดเข้ามา ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงสองคน
หยินซวี่ตาแดงชื้น มองดูคนงามตรงหน้า ใบหน้าและดวงตาชวนมอง หน้าตาสะอาดสะอ้าน ผมดำดั่งเมฆ ทุกอย่างคุ้นเคยเหลือเกิน ไม่กี่ปีไม่เจอ ใบหน้าอ่อนเยาว์ยิ่งเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ทั้งคนก็สวยขึ้นอีกมาก
ในขณะนี้ หยินซวี่มั่นใจว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคืออวี้เหนียงของเขาแน่นอน หากจะบอกว่าหน้าตาคล้ายกัน แต่จี้หยกแกะสลักลายปลาคาร์พที่อยู่ตรงหน้าอกนั้น เป็นสิ่งที่เขาแขวนไว้ด้วยมือของตัวเอง ไม่มีทางผิดพลาด
“อวี้เหนียง!” หยินซวี่รู้สึกอ่อนโยนปวดร้าว เรียกแผ่วเบา
ป๋อจีมองดูชายหนุ่มรูปงามตรงหน้า ดูคุ้นเคยนัก แต่ในความทรงจำกลับไม่มีร่องรอยใดๆ นางกุมขมับอย่างช่วยไม่ได้ แล้วถามว่า “เจ้าเป็นใคร?” หยินซวี่รู้สึกใจหวิว ตะลึงงันถามว่า “อวี้เหนียง เจ้าไม่รู้จักข้า?”
“ข้าคือพี่ตงไหล!” “อวี้เหนียง? พี่ตงไหล?” หญิงสาวแสดงสีหน้าสับสน ชื่อสองชื่อนี้นี้แล่นผ่านในหัว ประกายความคิดวาบหนึ่งผ่านไป แต่ไม่สามารถคว้าไว้ได้
ครู่ใหญ่ก็ส่ายหน้า “ข้าคือป๋อจี ไม่ใช่คนที่ชื่ออวี้เหนียง และไม่รู้จักเจ้า” “ป๋อจี?” หยินซวี่จึงเชื่อว่าที่องครักษ์ของเว่ยเหมาพูดนั้นถูกต้อง ป๋อจีกับอวี้เหนียงนั้นเท่ากันจริงๆ
เป็นไปได้อย่างไร?”
“เจ้าไม่รู้จักข้า? อวี้เหนียง เจ้าเป็นอะไรไป?” หยินซวี่ตะลึงเกินจะรับความจริงที่อยู่ตรงหน้าได้
ป๋อจียังคงส่ายหน้าไม่หยุด ยืนอยู่ข้างๆ อย่างหวาดกลัว
หยินซวี่ไม่เข้าใจ นางจงใจส่งหญิงสาวรับใช้ให้ไปไกลๆ อย่างชัดเจน แสดงว่านางต้องการพบเขา แต่ทำไมถึงปฏิเสธไม่ยอมจำได้เล่า?”
“แล้วเจ้ายังจำสิ่งนี้ได้ไหม?” หยินซวี่หยิบถุงน้ำออกมาจากข้างกาย มันคือถุงน้ำที่อวี้เหนียงเย็บส่งให้ในวันที่ไปซิวฉือเต้า
เมื่อป๋อจีเห็นถุงน้ำ ก็เกิดความรู้สึกคุ้นเคยอีกครั้ง โดยเฉพาะรอยเย็บนั้นเหมือนฝีมือของนางจริงๆ!”