คืนที่ไม่สงบ พระราชวังเว่ยวุ่นวายไปหมด
เมื่อเห็นหยินซวี่กลับมาถึงห้องอย่างปลอดภัย ซูอานที่รอคอยมานานกับผูจวิ้นที่กลับมาก่อน กำลังเดินวนเวียนอย่างร้อนรนในห้อง พอเห็นหยินซวี่ผลักประตูเข้ามา ก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งใจ ดีใจพูดว่า "ท่านแม่ทัพ ในที่สุดก็กลับมาแล้ว ไม่เจอปัญหาอะไรนะ?"
หยินซวี่ส่ายหน้า ถอดชุดดำที่สวมอยู่ออก พูดว่า "ไม่มีอะไร!"
ผูจวิ้นถามอย่างสงสัย "ท่านแม่ทัพ ชายชราที่ต่อสู้กับท่านคือใคร? ฝีมือดาบสูงมาก และยังพบท่านแม่ทัพด้วย!"
หยินซวี่ส่ายหน้าพูดว่า "ยังไม่รู้ สรุปคือชายชราคนนี้มีที่มาไม่ธรรมดา น่าสนใจทีเดียว
ข้าคิดว่าชายชราคนนั้นน่าจะเดาได้ว่าข้าเป็นใคร แต่ไม่มีหลักฐาน เขาก็พูดอะไรไม่ได้"
ซูอานพูดว่า "ดีแล้ว ท่านแม่ทัพได้พบกับอวี้ฮูหยินหรือยัง?" เขาได้ยินผูจวิ้นเล่าเรื่องของหลี่อวี้เหนียงกับท่านแม่ทัพแล้ว จึงถามด้วยความห่วงใย
พูดถึงเรื่องนี้ หยินซวี่อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างโศกเศร้า “ได้พบแล้ว แต่เหมือนไม่ได้พบ!”
เอ้อ? ซูอานงุนงงไปหมด กำลังจะถาม แต่หยินซวี่ขัดคอ “ไว้พูดทีหลัง เราออกไปดูกันก่อน เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ถ้าไม่สนใจจะน่าสงสัย”
ครั้งนี้ออกมาอย่างเปิดเผย พกต้วนสุ่ย พาผูจวิ้น ซูอาน และทหารสิบกว่าคนออกไปสืบดู ไฟที่เกิดขึ้นพอดีและเสียงต่อสู้ที่ดุเดือดนั้นเป็นฝีมือใคร? หยินซวี่อยากรู้จริงๆ อยากให้ชัดเจน
เดินออกจากลานบ้าน ก็เจออิงปู้เพื่อนบ้านพาคนออกมา ถามว่า “ตงไหล รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”
หยินซวี่ก็ไม่รู้อะไรเลย ทำเป็นปกติตอบ “ไม่รู้ ได้ยินเสียงดังก็ออกมาดู!”