*ซวี่ไม่ทันเลือกทาง วิ่งขึ้นบันไดชนคนเต็มตัว ได้ยินเสียงตกใจ มองชัดๆ กลับเป็นหญิงสาว
“คนพายเรือ?”
“คุณหนู? อ่า” หยินซวี่กลัวหญิงสาวร้องเสียงดัง เปิดโปงที่ซ่อนตน จึงจะปิดปากจมูกนาง
ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันลงมือ หญิงสาวตอบสนองเร็วกว่าเขา เสียงหญิงสาวที่ยังอ่อนหวานกล่าวว่า “แม่ทัพอิน เชิญตามข้ามา!”
“เอ๋? เจ้ารู้จักข้า?” ดวงตาหยินซวี่แวววาวด้วยความประหลาดใจ
หญิงสาวไม่ตอบตรง กล่าวว่า “ยังไม่พูดเรื่องนี้ก่อน ตามข้ามาเถิด!” ทั้งที่อายุยังน้อย แต่คำพูดกลับแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม ยิ่งกว่านั้นทหารเว่ยก็ปรากฏตัวที่ประตู กำลังปิดทางหนีและค้นหาทุกซอกมุม
ฟังน้ำเสียงหญิงสาวแล้ว ดูเหมือนไม่มีเจตนาร้าย หยินซวี่จำต้องทำใจกล้าตามหญิงสาวขึ้นบันได
เมื่อขึ้นมาถึงยอดก็พบว่าเป็นลานกว้างใหญ่ โล่งและเงียบสงบ มีกรอบไม้และเหล็กวางบนพื้น ไม่รู้ใช้ทำอะไร
ภายใต้แสงจันทร์อันอ่อนโยน หยินซวี่จึงได้เห็นรูปร่างหน้าตาของหญิงสาว นางมีอายุเพียงสิบสี่สิบห้าปี ตัวเตี้ยกว่าอวี้เหนียงเล็กน้อย ใบหน้าชัดเจน ยังคงอ่อนเยาว์ แต่ดวงตากลับสว่างไสวและลึกล้ำ ให้ความรู้สึกเป็นผู้ใหญ่เกินวัย และหยั่งรู้โลก ลึกซึ้ง สวมชุดฤดูใบไม้ร่วงหนาๆ เพิ่มเสื้อคลุมสีขาว ขนสุนัขจิ้งจอกสีขาวที่คอเสื้อเน้นความสูงส่ง
“ท่านผู้หญิง? ท่านรู้จักข้าหรือ?” หยินซวี่ไม่พูดจาเกรงใจ ตรงไปที่ประเด็น ขณะถามก็เพิ่มท่าทีระมัดระวังขึ้นเล็กน้อย
นางดูเหมือนจะเข้าใจความหมายของเขา หัวเราะเบาๆ “แม่ทัพอินไม่ต้องกังวล ข้าน้อยสวี่ฟู่ขอคารวะ!”
สวี่ฟู่? หยินซวี่ไม่รู้จักนาง มีเพียงแต่พยักหน้าแสดงความเคารพอย่างสุภาพ “ขอบคุณท่านสวี่ที่ช่วยเหลือ!”