เหตุการณ์วุ่นวายในราชวังเว่ยก็ผ่านไปเช่นนี้ โดยที่เซี่ยงอวี่และเจ้าเมืองหกรัฐไม่ทันสังเกต โดยไม่รู้ตัว แม่ทัพอินก็ได้เกิดความสัมพันธ์อันซับซ้อนกับราชวังเว่ย มีทั้งประหลาดใจ เสียใจ ห่วงใย อยากรู้ และเกลียดชัง
ในเมืองที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้ค่อนข้างร้างนี้ มีความลับมากมายที่ยังไม่ถูกเปิดเผย เช่นท่านจวินซ่างผู้ลึกลับ เช่นคุณหนูสวี่ฟู่ผู้มหัศจรรย์ เช่นเหล่านักฆ่าที่บุกเข้าราชวังเว่ยลอบสังหารและวางเพลิง...
เพราะอวี้เหนียงอยู่ที่นี่ หยินซวี่มั่นใจว่ารัฐเว่ยได้ผูกสัมพันธ์กับตน “อย่างไม่อาจตัดขาด” ถูกกำหนดให้มีสายสัมพันธ์ที่ไม่อาจขาด เรื่องราวน่าตื่นเต้นต่อเนื่องเริ่มต้นจากวันนี้...
การพักระยะสั้นที่ต้าเหลียงไม่ได้ทำให้กองทัพพันธมิตรเจ้าเมืองชะลอการเคลื่อนทัพตะวันตกสู่กวนจง หยินซวี่ทำได้เพียงอาลัยอาวรณ์จากต้าเหลียง เรื่องช่วยอวี้เหนียงต้องพักไว้ก่อน ค่อยๆ วางแผน
กองทัพใหญ่ออกเดินทาง ตามแม่น้ำใหญ่มุ่งตะวันตก อย่างองอาจผึ่งผาย มุ่งหน้าสู่ด่านหานกู่
เพื่อเติมฟืนก้อนสุดท้ายให้กับการล่มสลายของรัฐฉิน
ค่ำคืนนั้นที่เกิดการโจมตีกลางคืนในพระราชวังเว่ยถูกใส่ร้ายให้กับชาวฉินอีกครั้ง กระตุ้นความเกลียดชังของกองทัพพันธมิตรหกประเทศขึ้นอีกเล็กน้อย การเลี้ยงดูและพักผ่อนอย่างดีด้วยสุราและเนื้อที่ต้าเหลียงทำให้พวกเขาได้พักผ่อนรอศัตรู ภายใต้การกระตุ้นของความเกลียดชัง ขวัญกำลังใจของกองทัพพันธมิตรหกประเทศก็เพิ่มสูงขึ้นอีกมาก
เรื่องทุกอย่างย่อมมีทั้งข้อดีและข้อเสีย การพักผ่อนและบำรุงกำลังที่ต้าเหลียงก็ส่งผลกระทบในสองด้านเช่นกัน
สาเหตุก็คือในกองทัพยังมีทหารเชลยของฉินจำนวนสองแสนนายภายใต้การนำของจางหาน
กาลเวลาและโลกเปลี่ยนไป ก่อนหน้านี้ชาวเมืองของหกรัฐถูกกดขี่โดยกฎหมายท้องถิ่นของราชวงศ์ฉินอย่างหนัก ในระยะแรกถูกกองทัพฉินตีพ่ายแพ้ยับเยินในสนามรบ โดยเฉพาะชาวฉู่ ความเกลียดชังอันลึกซึ้งหยั่งรากลึกในใจของชาวฉู่ ด้วยความเชื่อจากความเกลียดชังนี้เอง กองทัพฉู่จึงสามารถสู้รบอย่างสละชีวิตไม่กลัวความตายในสนามรบได้
จึงเกิดชัยชนะที่ยงชิว และการพลิกกลับอย่างน่าตกตะลึงที่จูลู่! ความเกลียดชังของชาวฉู่ยังไม่ได้ระบายออกจนหมด!