"อะไรนะ? หลิวจี้หนีไปแล้ว?"
ใน "พระราชวัง" แห่งเผิงเฉิง ฉินเจียตกใจอย่างมาก โกรธจัด อันที่จริงเผิงเฉิงเป็นเขาที่พูดจา จิ่งจวีเป็นแค่หุ่นเชิดในนามเนื่องจากเป็นขุนนางของฉู่กั๋ว
ชายรูปร่างค่อนข้างเตี้ย มีรอยแผลเป็นที่ใบหน้าซ้ายยาวลงมาจนถึงคาง ตอนนี้คุกเข่าอยู่รายงานข่าวแก่ฉินเจีย "ขอรับ เวลาเที่ยงวันวานนี้หลิวจี้พาคนออกจากเมือง บอกว่ารับคำสั่งจากท่านต้าซือหม่า ไปประจำการที่ถงซานเจิ้นทางตะวันตกเฉียงใต้ของเผิงเฉิง แต่เช้าวันนี้กระหม่อมไปส่งเสบียง เวยซานเจิ้นกลับเงียบสนิท ไม่มีร่องรอยการตั้งทัพเลย"
หน้าดาบตอนนี้ดำรงตำแหน่งนายทหารฝ่ายเสนียงในกองทัพประจำการเผิงเฉิง
เห็นสีหน้าฉินเจียเริ่มมืดมน ลูกน้องคนนี้หยุดเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ "กระหม่อมทำงานอย่างขยันขันแข็ง สอบถามชาวบ้านในเมืองอย่างละเอียดจึงรู้ว่าเมื่อคืนหลิวจี้มาถึงเวยซานเจิ้นจริง แต่พอเที่ยงคืนก็แอบถอนกำลังออกไป"
ฉินเจียโกรธ "ไอ้คนสองหน้า สมัยประชุมในวังพูดดีนัก เป็นข้าแผ่นดินย่อมปฏิบัติตามคำสั่ง สุดท้ายรีบหนีจนไร้เงาคน! บอกข้า ไอ้สารเลวนั่นไปไหน? ลงใต้ไปสวามิภักดิ์แก่เซี่ยงเหลียงแก่หรือ?"
แม่ทัพหน้าดาบตกใจในใจ หลิวจี้เป็นคนหลอกลวงจริง แต่ตัวเองไม่ยอมรับว่าเลือกคนผิด? สีหน้าไม่กล้าแสดงอะไรผิดปกติ รายงานอย่างนอบน้อม "ทหารลาดตระเวนออกไปสืบแล้ว ยังไม่มีข่าว คาดว่าอาจลงใต้ไปหาเซี่ยงเหลียง หรืออาจจะกลับไปซ่อนที่เพ่ยเซี่ยน ที่นั่นเป็นบ้านเกิดของหลิวจี้"
"กลับเพ่ยเซี่ยน?" ฉินเจียเดินกลับไปกลับมา ชักช้า "กลับเพ่ยเซี่ยนจะทำอะไร?"
"ท่านต้าซือหม่า เพ่ยเซี่ยนอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเผิงเฉิง ถ้าหลิวจี้คิดอะไรแอบกลับเพ่ยเซี่ยนรอจังหวะ ตอนที่เราสู้กับเซี่ยงเหลียง ยกทัพจากทางหลัง คงจะลำบากแน่" คำพูดของลูกน้องหน้าดาบทำให้ฉินเจียสะเทือนใจ รู้สึกหนาวเย็นที่หลัง