เมื่อได้ยินพ่อพูดเช่นนั้น ฟ่านอีหลานก็ยิ้มอย่างโล่งใจ แม้จะไม่มีความคืบหน้าที่สำคัญ แต่อย่างน้อยก็แสดงให้เห็นว่าพ่อยอมรับคำแนะนำของนางแล้ว กล่าวคือ ตอนนี้เยว่อ๋องหยินซวี่ได้เข้าสู่ขอบเขตการพิจารณาของตระกูลอย่างเป็นทางการ ส่วนการตัดสินใจครั้งสุดท้ายก็ยังต้องรอดูต่อไป
มีความหวังก็ดีเสมอ ทองย่อมส่องประกาย ฟ่านอีหลานเชื่อมั่นว่าสายตาของนางไม่ผิด นางมีความมั่นใจในหยินซวี่มาก
ตอนนี้ความหวังเดียวคือให้หยินซวี่มีผลงานที่ดี จะได้ไม่ทำให้ความตั้งใจจริงของตนเองสูญเปล่า
ฟ่านอีหลานกล่าวต่อ “ท่านพ่อ ในเมืองซานอินตอนนี้สถานการณ์ก็เป็นแบบนี้แล้ว ตระกูลฟานของเราในฐานะหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ ก็มีบทบาทที่สำคัญยิ่ง เนื่องจากท่านพ่อตอบตกลงที่จะพิจารณาเรื่องของเยว่อ๋องหยินซวี่แล้ว แล้วจะให้ความสะดวกแก่เขาบ้างไหม? ให้ลุงคุนแสดงท่าทีโดยตรง สนับสนุนหยินซวี่อย่างเปิดเผยเลยดีหรือไม่? ข้าคิดว่าแม้ลุงคุนจะไม่แสดงท่าทีเอง หยินซวี่ก็คงจะมาหาเราอยู่ดี รอให้ถึงเวลานั้นแล้วค่อยโดนตั้งรับ ยังดีกว่าที่เราจะเชิงรุกตอนนี้ซะ การตกแต่งภาพให้สวยงามจะดีแค่ไหน ก็สู้การส่งถ่านในหิมะไม่ได้!” ฟ่านเหวินซวนยิ้มเบาๆ ด้วยความเฉียบแหลมและเฉียบแหลมของเขา จะไม่เห็นความตั้งใจของอีหลานได้อย่างไร”
เขารู้ว่านี่คือเป้าหมายที่แท้จริงที่ลูกสาวมาหาเขา นั่นคือให้ตระกูลฟานแห่งซานหยินสนับสนุน ช่วยเหลือหยินซวี่ เหมือนกับครั้งที่แล้วที่ระดมกำลังจากติ้งเถาเพื่อช่วยหยินซวี่หนีการล้อมของกองทัพจางหาน ทีนี้ก็ต้องระดมกำลังจากซานหยินอีก แผนการยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจริงๆ
ฟ่านอีหลานคิดว่าพ่อไม่เต็มใจ จึงกล่าวว่า "พ่อคะ ต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่ง นั่นคือตอนนี้หยินซวี่เป็นเยว่อ๋องแล้ว เป็นกษัตริย์แห่งแผ่นดินเดิม แค่เรื่องนี้เราก็ควรจะช่วยเขาไหม? ยิ่งกว่านั้นตระกูลเรามีผลประโยชน์มากมายในดินแดนเดิมของแคว้นเยว่ สิ่งเหล่านี้ไม่ควรมองข้ามเด็ดขาด โดยเฉพาะจูหลัวซาน ซึ่งมีความหมายพิเศษต่อตระกูลเรา ดังนั้นไม่เป็นศัตรูกับหยินซวี่ แต่กลับสนับสนุนเขาจะดีที่สุด"