หลังจากนั้นฟ่านอีหลานก็นั่งนิ่งครึ่งหนึ่งอยู่ข้างๆ รอคำตอบของพ่อ แต่ฟ่านเหวินซวนกลับไม่มีท่าทีจะแสดงความเห็นเลย นั่งนิ่งมั่นคงดุจภูเขาไท่ซาน สายตาอ่อนโยน ไม่หวั่นไหว ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างช้าๆ!
การจิบชานี้กินเวลานานอีก ฟ่านอีหลานในใจอดสงสัยไม่ได้ วันนี้พ่อเป็นอะไรไป?
ทำไมเงียบขนาดนี้ เกินไปหน่อยหรือเปล่า? ด้วยความสงสัยใคร่รู้ ทำให้เกิดความร้อนรนขึ้นในใจ แม้จะซ่อนไว้ดี แต่ในสายตาของฟ่านเหวินซวนผู้ช่ำชอง ก็ยังสังเกตเห็นได้.
เห็นผู้หญิงเริ่มร้อนรน ฟ่านเหวินซวนจึงเอ่ยปาก แต่ไม่ใช่แสดงท่าที กลับถามกลับว่า “อีหลาน เจ้าคิดอย่างไร?” ฟ่านอีหลานรู้สึกหมดคำพูด วันนี้พ่อผิดปกติอย่างมาก ทำให้ตัวเองmōงงจับต้นชนปลายไม่ถูก.
แต่เมื่อพ่อถามแล้ว ก็ตอบไปตามนั้นเถอะ บางทีพ่อคงคิดไว้แล้ว แค่ฟังความเห็นของเรา เพื่อเป็นข้อมูลประกอบ ก่อนหน้านี้ก็เป็นแบบนี้บ่อย ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร.
ฟ่านอีหลานกล่าวว่า “ลุงคุนเป็นคนในตระกูลฟานของเราแน่นอน เมื่อก่อนให้เขาไปตั้งถิ่นฐานที่ซานหยิน ก็เพื่อรักษาฐานรากของตระกูลในเยว่กั๋ว ดังนั้นตระกูลฟานของเราจึงเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งซานอินอย่างไม่ต้องสงสัย ปัจจุบันเยว่อ๋องอินได้กลับมาแล้ว เราก็ต้องมีท่าที จะสนับสนุนหรือไม่ หรือยังคงรักษาความต่ำต้อยนี้ ไม่ยุ่งเรื่อง เป็นกลาง? เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับว่าลุงคุนและพวกเขาจะสามารถตั้งหลักและพัฒนาในเมืองซานอินต่อไปได้หรือไม่ และยิ่งเกี่ยวข้องกับรากฐานและผลประโยชน์ของตระกูลในดินแดนเดิมของเยว่กั๋ว ดังนั้นเรื่องนี้ต้องมีการจัดการ!” ลุงคุนในปากของฟ่านอีหลานชื่อฟ่านคุน เป็นลูกพี่ลูกน้องในตระกูลของฟ่านเหวินซวน ถึงแม้ชาติกำเนิดไม่สูง แต่ได้รับความไว้วางใจจากฟ่านเหวินซวนอย่างลึกซึ้ง ถือได้ว่าเป็นคนสนิท ไม่เพียงเท่านั้น ฟ่านคุนยังมีอีกฐานะหนึ่ง นั่นคือหัวหน้าตระกูลฟาน หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งซานอินแห่งเยว่กั๋ว เพราะเป็นคนมั่นคงและช่ำชอง จึงถูกส่งไปยังเมืองหลวงของเยว่กั๋ว... คือเมืองซานอิน อำเภอไคว่จีในตอนนั้น ไปตั้งบ้านเรือนที่นั่น กลายเป็นตระกูลอิสระที่นั่น แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงชั่วคราว.