เพราะการรักษาถิ่นฐานเดิมของตระกูล และสาเหตุอื่นๆ อีก ตระกูลฟานในเยว่กั๋วไม่มีการพัฒนาทางธุรกิจใดๆ เลย ไม่เหมือนตระกูลโจวและตระกูลฟานที่ต่างก็ดำเนินธุรกิจขนาดใหญ่ที่มีความสำคัญ และทั้งหมดทุ่มเทให้กับการเกษตรที่ดั้งเดิมที่สุด
แน่นอน ที่จริงนี่ก็เป็นแค่ข้ออ้าง สิ่งที่ทำก็คือที่ดิน โดยเฉพาะที่ดินที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับตระกูลฟาน ต้องถือไว้ในมือตนเอง ด้วยเหตุนี้เอง ตระกูลฟานจึงกลายเป็นเจ้าของที่ดินรายใหญ่ที่สุดในซานหยิน หรืออาจจะในเยว่กั๋วทั้งหมด
อย่างไรก็ตาม ฟานคุนเจ้าของในนามของตระกูลฟานแห่งซานหยินไม่ได้โอ้อวดเพราะเรื่องนี้ แต่กลับต่ำอย่างผิดปกติ จนหลายคนประหลาดใจ ที่เป็นเช่นนี้ ก็แน่นอนว่าเป็นความต้องการของฟ่านเหวินซวน แม้ตระกูลฟานจะรวยเทียบเท่าประเทศ มีกำลังน่าตกใจ แต่เพราะเหตุนี้เอง พวกเขาจึงจำเป็นต้องดำเนินการอย่างต่ำมากขึ้น
กำลังของตระกูลฟานเพียงพอให้ใครก็ตามอิจฉา หากถูกผู้มีเจตนาจ้องตา ก็เกรงว่าจะมีปัญหา แน่นอนตระกูลฟานมีความสามารถพอที่จะจัดการเรื่องเช่นนี้ ไม่ถึงกับเกิดความวุ่นวายใหญ่ ตั้งแต่บรรพบุรุษในอดีต เรื่องแบบนี้ก็ไม่ใช่ครั้งสองครั้งแล้ว สำหรับสิ่งใหญ่โตเช่นตระกูลฟานแล้ว ภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดยังคงมาจากภายใน
ที่จริงหลายอย่างก็เป็นแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นตระกูล กลุ่ม หรือประเทศ การล่มสลายล้วนเกิดจากความขัดแย้งภายใน ปัจจุบันตระกูลฟานกำลังเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ ในตระกูลไม่ขาดผู้ที่มีความทะเยอทะยาน ไม่พอใจที่สายบุตรชายคนโตถือครองทรัพยากรและอำนาจทั้งหมดของตระกูล ไม่ยินดีเป็นเศรษฐีที่ใช้ชีวิตสุขสบาย
หลายคนต้องการมีอำนาจและทำสิ่งต่างๆ บางทีก็เพื่อตอบสนองความรู้สึกประสบความสำเร็จในใจ ที่จริงสถานการณ์นี้มีมาโดยตลอด หลังจากสะสมมานับร้อยปี ถึงจุดสูงสุด มาถึงรุ่นที่ตัวเองเป็นหัวหน้าตระกูล ก็รุนแรงมากขึ้น
ฟ่านเหวินซวนจำใจปล่อยอำนาจบางส่วนออกไป ถือเป็นการสร้างสมดุลภายในตระกูล ซึ่งจิ่วอี้ของน้องชายคนที่สาม ฟานเหวินเคอเป็นตัวแทน แม้การให้อำนาจแก่พวกเขา ไม่ได้หมายถึงฟ่านเหวินซวนเต็มใจ บางครั้งการยวี่ฉินกู่จง(แสร้งถอยเพื่อรุก) มักจะได้ผลมากโดยใช้ความพยายามน้อย