เพราะเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ดื้อรั้นทูลทัดทานร่ำไห้เป็นตาย ฉู่หวยอ๋องสยงซินย้ายออกจากเผิงเฉิงไม่ทันการณ์ ข่าวในไม่ช้าก็แพร่ไปถึงเสียนหยาง
เซี่ยงอวี่หลังจากรู้ โกรธว่า“สยงซินช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ให้เขาเป็นอี้ตี้ ให้เขาปังโจวใช้ชีวิตบั้นปลายก็ดีแล้ว ยังไม่พอใจอีก ชักช้าอยู่ที่เผิงเฉิงไม่ยอมไป ฮึ!”
สิ่งที่เซี่ยงอวี่อยากทำตอนนี้คือกลับบ้านอย่างรุ่งโรจน์ กลับมาเผิงเฉิงเป็นฉู่ป้าอ๋องที่สมชื่อ ถ้าสยงซินไม่ย้ายออกทันเวลา เขาจะกลับไปได้อย่างไร? และอี้ตี้ในนามยังอยู่เหนือเขา เรื่องนี้เซี่ยงอวี่ไม่พอใจนัก เกิดความคิดฆ่าสยงซิน
“อาเพ่ ข้าเห็นสยงซินไม่พอใจนัก คนนี้นี่ถ้าไว้คงเป็นภัย!” เซี่ยงอวี่มีอะไรก็มักจะปรึกษากับอาเพ่ฟานเจิงทันที
สถานการณ์ที่เผิงเฉิง ฟานเจิงก็รู้แจ้งดี ฉู่หวยอ๋องไม่ยอมจากไปเผิงเฉิง อาลัยอาวรณ์ เป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ สถานการณ์แบบนี้มีแต่เสียกับเซี่ยงอวี่ ไม่มีดี ว่าจะจัดการอย่างไรก็ลำบาก
นับแต่แจกจ่ายหลังจากนั้น ในฐานะฉู่ป้าอ๋อง เซี่ยงอวี่ยิ่งหยิ่งยะโสขึ้น ไม่แยแสใคร ตอนนี้คนแบบฉู่หวยอ๋องสยงซิน ทำให้เขาโกรธ วิธีแรกที่คิดได้มีอย่างเดียว คือฆ่าให้ตาย!
เมื่อเซี่ยงอวี่พูดว่าจะฆ่าสยงซิน ฟานเจิงลังเลอยู่บ้าง เพราะในตอนนั้นเขาเป็นคนที่สนับสนุนให้ตั้งทายาทของหวยอ๋องอย่างแข็งขัน บัดนี้ค่าหุ่นเชิดของหวยอ๋องถูกใช้หมดแล้ว ก็จะทิ้งเมื่อข้ามสะพาน ฆ่าลาเมื่อโม่แป้ง ค่อนข้างจะใจไม่กล้า