“เรื่องอะไร?” ฟานเจิงถามด้วยความประหลาดใจ เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ตอนนี้เซี่ยงอวี่ไม่เพียงแต่ไม่ฟังคำแนะนำ แต่ยังทำอะไรหลายอย่างโดยไม่บอกกล่าว แม้ว่าเขาจะเป็นซีฉู่ป้าอ๋องที่เหยียดหยามคนทั้งแผ่นดิน แต่ในสายตาของตน เขายังเป็นเด็กหนุ่มที่ไร้ประสบการณ์ ทำอะไรก็มีข้อบกพร่องมากมาย
และระหว่างตนกับเซี่ยงอวี่ก็มีความสัมพันธ์แบบพ่อลูก เซี่ยงอวี่ตอนที่ยอมรับตนเป็นย่าฟู่นั้นสุภาพนอบน้อมเพียงใด บัดนี้เปลี่ยนไปมากแล้ว วันนี้ก็ไม่รู้ว่าวันไหน ถึงได้ไม่มาบอกกล่าวกับตนสักคำ
เซี่ยงอวี่เกาหัวอย่างเขินอาย แล้วพูดเบาๆ “ย่าฟู่ ตอนเที่ยงท่านไม่อยู่ ลุงมาหา!”
หลังจากเซี่ยงเหลียงตาย ลุงของเซี่ยงอวี่ก็คือเซี่ยงป๋อตามธรรมชาติ พอนึกถึงท่าทางผิดปกติของเซี่ยงป๋อในงานเลี้ยงหงเหมิน ฟานเจิงก็ยิ่งโกรธเกรี้ยว เวลานี้เซี่ยงป๋อมาหาเซี่ยงอวี่มีเรื่องอะไรกัน? เมื่อมองสีหน้าเซี่ยงอวี่ ลางสังหรณ์ไม่ดีก็ผุดขึ้นมาในใจทันที
ไม่ผิดคาด เซี่ยงอวี่กล่าว “ลุงมาขอความเมตตาให้หลิวปัง ขอให้ข้ามอบพื้นที่ปาซู่ให้หลิวปังด้วย...”
พื้นที่ศักดินาของหลิวปังมีเพียงฮั่นจง แม้จะจัดว่าเป็นส่วนหนึ่งของปาชู แต่ก็เป็นเพียงความหมายแคบ คือแค่พื้นที่แคบยาวตามแนวแม่น้ำฮั่น เห็นได้ชัดว่าปาชูที่เซี่ยงอวี่พูดตอนนี้เป็นความหมายกว้าง ซึ่งรวมถึงที่ราบและภูเขาที่ต่อเนื่องกันทางตะวันตกเฉียงใต้ซึ่งในยุคหลังเรียกว่าดินแดนอันอุดมสมบูรณ์!
พื้นที่ศักดินาของหลิวปังขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าทันที และนอกจากภูเขารกร้างที่แห้งแล้งแล้ว ยังมีที่ราบเพาะปลูกอันอุดมสมบูรณ์เพิ่มขึ้นมาด้วย อำนาจก็ขยายใหญ่ขึ้นตามธรรมชาติ พอได้ยินตรงนี้ ฟานเจิงก็ยิ่งร้อนใจ รีบถามด้วยสีหน้าแดงก่ำ “แล้วท่านตอบตกลงหรือเปล่า?”
เซี่ยงอวี่พูดช้าๆ “ตอบตกลงแล้ว ลุงพูดพร่ำสอนอยู่นาน และปาชูอยู่ชายแดนก็ไม่สำคัญอะไร ทางใต้ยังมีหมิน เฉี่ยหลาน เย่หลาง และเตียนกั๋ว คนเหล่านี้เคยอยู่ใต้ต้าฉู่ของเรา แต่ตอนนี้ต่างตั้งตัวเป็นอิสระ คึกคะนอง มีคนคอยรักษาการณ์อยู่ที่นั่นก็ดีเหมือนกัน”