ผูจวิ้นยิ้มครึ่งๆ กลางๆ พูดว่า!“มีความคิด อยากปรึกษากับแม่ทัพซู ,
“ความคิดอะไร? แม่ทัพผูพูดมาเถิด!” ซูเจี่ยวมองผูจวิ้น คิดในใจว่าถ้าผูจวิ้นมีวิธีดีก็จะดีที่สุด วันสองวันนี้เขาวิตกกังวล เป็นทุกข์เรื่องนี้ ถ้าผูจวิ้นสามารถแก้ไขได้ นี่ก็คือจุดประสงค์ที่เขามา!
ผูจวิ้นกล่าวว่า "ถ้าเราจะกลับตะวันออกจากซินอานโดยตรง ลงใต้ไปตามทางหลวงยาวพันลี้ถึงซานหยิน แม้จะเป็นถนนดินอัดแน่นราบเรียบ เดินสะดวกมาก และระยะทางก็สั้น แต่… ถนนเหล่านี้เกือบทั้งหมดอยู่ในอาณาเขตของซีฉู่กั๋ว ถึงแม้เซี่ยงอวี่จะไม่กล้าทำร้ายเราอย่างเปิดเผย แต่ก็ยังไม่ค่อยวางใจเท่าไร!"
"เมื่อถึงเวลานั้นเราอยู่ในซีฉู่กั๋วก็จะรู้สึกเหมือนเป็นปลาบนเขียง ถ้าเกิด… ข้าหมายถึงถ้าเกิดพวกเราถูกเซี่ยงอวี่กีดขวาง เยว่อ๋องก็จะถูกควบคุมเพราะเรื่องนี้ คงไม่ดีแน่!"
ผูจวิ้นยังมีความกังวลอีกประการ นั่นคือการที่กองกำลังชั้นเลิศสามหมื่นนายปรากฏตัวในอาณาเขตซีฉู่กั๋ว เซี่ยงอวี่และฟานเจิงย่อมระแวงแน่นอน เพราะกองทัพนี้อาจสร้างความเสียหายให้กับพื้นที่เฉพาะในช่วงเวลาที่กำหนด ดังนั้นเรื่องนี้ไม่สามารถเสี่ยงได้แม้แต่น้อย หากทำให้เยว่อ๋องหยินซวี่เดือดร้อนก็จะแย่ยิ่งขึ้น
ซูเจี่ยวเห็นด้วยอย่างยิ่ง พยักหน้าพูดว่า "ข้าก็กังวลเรื่องนี้เหมือนกัน ตอนนี้ทุกย่างก้าวก็หวาดหวั่น กลัวถูกคุกคามตลอดเวลา! ถ้าอยู่ในซีฉู่กั๋วจริงๆ ก็คงจะยิ่งหวาดระแวงหนักขึ้น!"