“ใช้ไฟสู้ไฟ?” ซูเจี่ยวตะลึงเล็กน้อย สีหน้าตกใจ
ฝ่ายนี้ผูจวิ้นยิ้มบาง ๆ “ใช่” พูดแล้วหันหลังไปจัดการ ซูเจี่ยวยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แม่ทัพผูจะทำอย่างไร รู้สึกงงไปหมด
มองแผ่นหลังผูจวิ้นจากไป ซูเจี่ยวด่าในใจ “ไอ้เด็กเวร อยู่กับเยว่อ๋องนานก็เรียนรู้ได้แล้วทำเป็นทำเป็น... หรืออาจมีส่วนของการทำเป็นผีสางด้วย!” ขณะซูเจี่ยวพึมพำ ก็ลืมเรื่องหนึ่งว่า อยู่ใกล้หมึกดำก็ดำ อยู่ใกล้ชาดก็แดง อีกไม่นานเขาจะพบว่าตัวเองมีหลายอย่างคล้ายกับเยว่อ๋องหยินซวี่ เมื่อเวลาผ่านไปก็กลายเป็นเอกลักษณ์ของเยว่กั๋ว!
สายลับที่ส่งออกไปบางคนกลับมาค่ายเร็ว รอบ ๆ มีร่องรอยการเคลื่อนไหวของทหารจำนวนมาก ดูเหมือนจดหมายที่ปรากฏอย่างลึกลับนี้ไม่เท็จ ผูจวิ้นและซูเจี่ยวอดไม่ได้ที่จะเหงื่อตกที่หน้าผาก หากไม่มีคำเตือน หากไม่ระวังตัว คืนนี้คงตายอย่างน่าสยดสยอง
ส่วนคนที่ส่งจดหมายแจ้งข่าวลับนี้เป็นใคร? มีจุดประสงค์อะไรช่วยพวกเขา? และใครเป็นผู้มาโจมตี? ความสงสัยมากมายวนเวียนในใจ ตอนนี้ไม่มีเวลาคิดมาก รอให้ผ่านไปก่อนค่อยคิด
ซูเจี่ยวถามว่า “แม่ทัพผู จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว!” ผูจวิ้นพยักหน้า มุมปากมีรอยยิ้ม พูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ของหยินซวี่ว่า “เรียบร้อย เมื่อมีเตรียมการแล้วก็จะไม่เสียเปรียบ ไม่ว่าอะไรก็ตาม ดึกดื่นขนาดนี้ แม้แต่แขกก็ต้องต้อนรับกันหน่อย เดี๋ยวนี้ฤดูใบไม้ผลิอากาศยังหนาวเย็น ก่อไฟกองหนึ่งขึ้นมา ผิงให้อบอุ่นจะดีกว่า!” ซูเจี่ยวพอเข้าใจความหมายของเขา หันหลังกลับ ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วหัวเราะเสียงดัง!
จากนั้นกองทัพสามหมื่นนายก็เคลื่อนพลออกจากค่ายอย่างเงียบเชียบ ทิ้งค่ายร้างขนาดใหญ่ไว้ รอคอยแขกที่ไม่ได้รับเชิญในคืนนี้
พอตกดึกดื่นก็มีเสียงซุบซิบดังขึ้นจากป่านอกค่าย กลุ่มคนหนึ่งเคลื่อนที่เข้าไปใกล้อย่างเงียบๆ
“ท่านแม่ทัพ ตรวจสอบแล้ว กองทัพเยว่ตั้งค่ายอยู่ที่นี่คืนนี้!”
“อืม มีความเคลื่อนไหวผิดปกติหรือไม่?”
“เหมือนเช่นเคย ชาวเยว่ยังคงระวังตัวพอสมควร มีหน่วยสอดแนมซ่อนอยู่รอบค่ายไกลถึงห้าลี้ ไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป!”
“เตรียมการพร้อมหรือยัง?”