ในหุบเขาลำธารแห่งเขาไคว่จี เยว่อ๋องหยินซวี่พร้อมทหารรักษาพระองค์สิบเก้านายกำลังพักผ่อนอยู่ที่นี่ เสียงกีบม้าดังมาแต่ไกล จากนั้นก็เห็นม้าสี่ห้าสิบตัวพัดฝุ่นตรงมา เป้าหมายคือหุบเขาลำธารที่เยว่อ๋องหยินซวี่อยู่!
ในฐานะผู้บัญชาการกองทหารรักษาพระองค์ ซูอานตื่นตัวมาก ตอนนี้หยินซวี่ออกเที่ยวในชุดธรรมดา มีทหารติดตัวเพียงสิบกว่าคน แนวป้องกันอ่อนแอ ดังนั้นแม้ลมพัดใบไม้ไหวเล็กน้อยก็ทำให้คนตึงเครียด
มองดูขบวนม้ากลุ่มนั้นค่อยๆ ใกล้เข้ามา ซูอานมีสีหน้าหนักแน่น แสดงท่าทีระแวดระวัง!
เยว่อ๋องหยินซวี่กลับสงบและผ่อนคลาย ยังคงนั่งอยู่ข้างกองไฟพลิกเนื้อกวางที่ย่างสุก สูดดมเบาๆ แล้วชมไม่ขาดปาก
“ป๋อโจว กลับมากินเนื้อกวางเถอะ อร่อยมาก!” เมื่อได้ยินเสียงเรียกของเยว่อ๋อง ซูอานก็สะดุ้งตื่น ตัวเองทำตัวเหมือนศัตรูจะมาโจมตี ช่างรีบร้อนเกินไป หยินซวี่เพิ่งพูดไปว่า ภายนอกดูผ่อนคลาย แต่ภายในยังคงระมัดระวัง ดูท่าตัวเองตึงเครียดเกินไป ขาดความใจเย็น ไม่เช่นนั้นถ้าไม่มีอะไร คนอื่นเห็นท่าทีนี้ก็จะเกิดความสงสัย ถ้าโป๊ะฐานะของหยินซวี่ขึ้นมา ก็จะแย่ยิ่งนัก
ซูอานจึงกลับมา สั่งทหารรักษาพระองค์สองสามนายให้ระวังตัวเบาๆ พร้อมสังเกตดูตัวตนของคนที่มา ส่วนตัวเองก็นั่งลงข้างๆ หยินซวี่ แบ่งปันอาหารที่ย่างสุก อยู่นอกเมืองทุกอย่างย่อหย่อน เรื่องพิธีการก็ลดน้อยลงมาก
ครู่ต่อมาคนที่มาก็ขี่ม้ามาถึง ซูอานถึงรู้ว่าตัวเองตึงเครียดเกินไป
คนที่มามีประมาณสี่ห้าสิบคน พกธนูและลูกศรมาเหมือนกัน บนม้ายังแขวนสัตว์ที่เพิ่งล่าได้ ดูเหมือนคนเหล่านี้มีจุดประสงค์ 'เหมือนกัน' คือออกมาท่องเที่ยวชมธรรมชาติและล่าสัตว์!
แต่ขบวนขนาดนี้ก็ไม่เล็กเลย มีถึงสี่ห้าสิบคน ขี่ม้ากันหมด ม้าที่ขี่ก็มีคุณภาพดีมาก แม้แต่เหนือกว่าม้าที่หยินซวี่กับพวก 'คัดเลือกพิเศษ' ขี่อยู่ ดังนั้นเมื่อคนเหล่านี้ปรากฏตัว ซูอานก็แปลกใจ คิดในใจว่าอาจเป็นบุคคลจากตระกูลใหญ่แห่งซานหยิน