เหตุที่หยินซวี่มั่นใจเช่นนี้ ก็เพราะนอกจากทหารรักษาพระองค์สิบเก้านายของซูอานแล้ว เขายังมีที่พึ่งสำคัญอีกอย่าง นั่นคือยอดฝีมือเติ้งหลิงโม่ของจงหยิน
ตั้งแต่ผูจวิ้นและซูเจี่ยวนำทัพใหญ่มาถึง คุ้มกันหยินซวี่เดินทางกลับซานหยินทางตะวันออก เติ้งหลิงโม่ก็หายตัวไป แต่หยินซวี่สัมผัสได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้จากไป คงแอบซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งเพื่อคุ้มกันเขาต่อไป
เพราะตอนนี้นอกจากตำแหน่งเยว่อ๋องแล้ว เขายังเป็นลูกเขยของฝูซู ซึ่งมีความหมายสำคัญยิ่งสำหรับพวกกองกำลังที่เหลือของฉิน ดังนั้นพวกเขาจึงห่วงใยความปลอดภัยของเขาแน่นอน เว่ยเลียวส่งจงหยินและยอดฝีมือเติ้งหลิงโม่จำนวนมากมา ย่อมไม่จำกัดแค่ระหว่างทางเท่านั้น
หากพวกเขาจะจากไป ก็ต้องบอกลากันแน่ เนื่องจากพวกเขาไม่ได้บอก นั่นก็หมายความว่าตอนนี้ยังอยู่ใกล้ๆ และดูเหมือนตัวเองก็สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของพวกเขา เช่นในวันนี้ ยอดฝีมือเติ้งหลิงโม่ต้องแอบติดตามมาแน่นอน
ดังนั้น ตราบใดที่ไม่ใช่การโอบล้อมครั้งใหญ่ การลอบสังหารหรือจัดการทั่วไปก็สามารถจัดการได้ ถึงแม้จะทำไม่ได้ ก็มักจะถอนตัวได้อย่างปลอดภัย หยินซวี่เชื่อว่าบนแผ่นดินเยว่ นอกจากตัวเขาแล้ว ไม่มีใครสามารถเคลื่อนย้ายกำลังคนจำนวนมากได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ค่อยกังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเอง
พักผ่อนเล็กน้อยที่ซานหยิน หยินซวี่ก็พาซูอานและคนอื่นๆ เข้าไปในเขาไคว่จี มุ่งหน้าไปยังหุบเขาชิงซีที่เรียกว่าอย่างนั้น เพื่อค้นหาช่างตีดาบในตำนานท่านจู!
เส้นทางบนเขาขรุขระ แม้จะสร้างเลียบไปตามลำธารและหุบเขา ซึ่งเป็นพื้นที่ราบเรียบที่สุดแล้ว แต่ก็ยังมีสะเทือน...
ตอนออกจากบ้านวันนี้ เพื่อปิดร่องรอย ก็ย่อมไม่สามารถขี่ม้าชั้นดีจากพระราชวังนั้นได้ มิฉะนั้น ในดินแดนเยว่ฟางทางใต้ คนมีตาก็มองออกว่าพวกเขามีฐานะไม่ธรรมดา จึงเลือกม้าธรรมดาๆ เพื่อปิดบังสายตา แต่กระนั้น ตลอดทางก็ยังดึงดูดสายตาคน...