เสียงกีบม้าทำลายความเงียบสงบของหมู่บ้าน เหล่าทหารม้าสูงใหญ่สวมเกราะเหล็กเดินทัพผ่าน เด็กน้อยเห็นขบวนทัพนั้นก็ตกใจร้องไห้โฮ ผู้หญิงที่ตื่นตระหนกรีบอุ้มเด็กแล้วเรียกสามีปิดประตูไม้หลีกหนีเข้าไปในกระท่อมไม้ไผ่
อันถงขี่ม้าอยู่ ร่างกายโยกเยกไปตามการเคลื่อนไหวของม้า สีหน้าสบายๆถามว่า “ซินกัง นี่ถึงที่ไหนแล้ว?”
ซินกังที่ตามหลังมาขี่ม้าเข้าใกล้อย่างรวดเร็ว รายงานตอบว่า “ท่านแม่ทัพ ข้างหน้าคือเม่าหลินแล้ว เป็นที่ที่มีต้นไม้หนาแน่นที่สุดในแถบนี้ จึงได้ชื่อนี้ ตามรายงานของทหารม้าลาดตระเวน แหล่งชุมนุมของโจรก็อยู่ในแถบนี้”
“จริงหรือ?”
“จริงขอรับ ไม่เพียงเท่านั้น ข้ายังได้ยินข่าวดีอีกเรื่องด้วย” ขณะพูด ซินกังมีรอยยิ้มลึกลับอยู่ที่มุมปาก
อันถงรูม่านตาขยายในทันที ถามว่า “ข่าวดีอะไร?”
ซินกังหัวเราะ “ชื่อเสียงของท่านแม่ทัพโด่งดังไกล ยังไม่ทันลงมือ โจรก็กลัวขี้แตกขี้แตดแล้ว ตามข่าว โจรรู้ข่าวว่าท่านแม่ทัพยกทัพมากลัวมาก มีคนหนีไปสิบกว่าคนแล้ว ตอนนั้นหยินซวี่เหลือแต่พวกหัวดื้อไม่ถึงร้อยคน คงแตกความสามัคคีกันแล้ว แต่ยังพยายามต่อต้านสุดตัว”
การประจบได้จุดพอดี อันถงหัวเราะลั่น “แน่นอน แม่ทัพผู้นี้ออกโรงเอง จัดการพวกโจรเล็กน้อยไม่ใช่ปัญหา”
ซินกังหัวเราะเอาใจ “ท่านแม่ทัพชื่อก้องกังวาน ฝูงมั่วสุมยังคิดต่อต้านก็เหมือนตั๊กแตนถีบรถ ประมาทเกินไป รองแม่ทัพหลี่พาคนไปปราบแล้ว คงจัดการโจรได้สำเร็จ”
อันถงหัวเราะเบาๆ รับรู้ความพอใจ ขณะพูด ทหารม้าลาดตระเวนคนหนึ่งขี่ม้าเร็วสวนมา ซินกังยิ้ม “ท่านแม่ทัพ ดูเหมือนข่าวชัยชนะของรองแม่ทัพหลี่มาแล้ว”