“ปราบโจร?” ที่ศาลาว่าการอำเภอฟานอี้ อู๋รุ่ยคิดว่าตนเองได้ยินผิดไป
ตามแนวแม่น้ำต้าเจียง ป่าระหว่างภูเขาและทะเลสาบ มีโจรผู้ร้ายรวมตัวกันอยู่ไม่น้อย ตั้งแต่ตอนที่เขารับตำแหน่งดูแลฟานอี้ ก็เคยมีปฏิบัติการปราบโจร ต่อมาเขาถึงพบว่าส่วนใหญ่เป็นคนยากจนที่ชีวิตลำบาก ไม่มีทางเลี้ยงชีพ ดังนั้นตราบใดที่ไม่กระทบความสงบของท้องถิ่นอย่างรุนแรง ก็มักจะเมินเฉย
อาจกล่าวได้ว่า ทุกอำเภอและเมืองก็เป็นเช่นนี้ ราชสำนักก็ไม่ค่อยถามถึง แต่พึ่งจะเข้าฤดูใบไม้ผลิ ทำไมราชสำนักถึงสั่งให้ปราบโจรที่เจียงตงกะทันหัน?
“ขอรับ ท่าน อันเซี่ยวเว่ยอันถงที่ประจำการอยู่ที่หลูเจียงได้นำทหารห้าพันคน เคลื่อนพลไปยังตะวันออกเฉียงเหนือของเผิงหลี่แล้ว ราชสำนักมีคำสั่ง ให้เราจัดเตรียมเสบียงอาหารให้พร้อม” ปลัดอำเภอเฉินขุยรายงานตามจริง
อู๋รุ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “โอ? เคลื่อนพลแล้วหรือ?”
“ขอรับท่าน ตามข่าวจากเสียนหยางบอกว่า เป็นความประสงค์ของเจ้าเซี่ยง ดังนั้นอันเซี่ยวเว่ยจึงไม่กล้าชักช้า เจ้าเซี่ยงยังบอกด้วยว่า ขอให้ช่วยเหลือการปราบโจรอย่างเต็มที่ ก็จะไม่ถามถึงความผิดที่เราปกครองไม่ดี”
“เจ้าเซี่ยง? เมืองต้าฉินของเรามีจ้าวเซียงกั๋วเพิ่มขึ้นเมื่อไร?” อู๋รุ่ยประหลาดใจเล็กน้อย
เฉินขุยหัวเราะแห้งๆ แล้วกล่าวว่า “ท่านขอรับ เอกสารจากเสียนหยางมาพร้อมกัน ว่าอดีตอัครมหาเสนาบดีหลี่ซือทรยศต่อองค์ฮ่องเต้ ถูกประหารท่อนกลางที่เสียนหยางแล้ว ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้จงเชอฝู่ลิ่งเจ้าเการับตำแหน่งเป็นอัครมหาเสนาบดี”
“อะไร?อัครเสนาบดีหลี่ถูกประหารตัดครึ่งตัว?”คำพูดประโยคหนึ่งดุจฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ อู๋รุ่ยถึงกับตะลึงงัน นิ่งไปนานจึงกล่าว“จ้าวเกาสืบตำแหน่ง?ขันทีจะเป็นอัครมหาเสนาบดีได้อย่างไร?นี่มิเป็นเรื่องน่าขันที่สุดในใต้หล้าหรอกหรือ?”
เฉินขุยรู้สึกใจกระตุกวูบ ชะงักครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ท่านโปรดระวังวาจาด้วย! นี่คือพระบัญชาจากฝ่าบาท พวกเราที่เป็นข้าฝ่าละอองธุลีพระบาททำได้เพียงปฏิบัติตามพระบัญชาเท่านั้น”