ถูกต้อง สถานการณ์เช่นนี้เป็นสิ่งที่หยินซวี่คาดหวังไว้
เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพฉินที่มาแบบคุกคาม บางคนแนะนำให้ซ่อนตัวในป่าเขา หนีเอาตัวรอด แต่หยินซวี่ไม่ได้นำมาใช้ จะซ่อนไปที่ไหน? จะหนีไปถึงเมื่อไหร่? สู้เอาตัวเข้าไปต่อกรกับกองทัพฉินเสียดีกว่า แน่นอนไม่ใช่ว่าจะไม่หนี แต่ไม่ใช่การหนีซ่อนอย่างไร้จุดหมาย แต่เป็นการย้ายที่ทางยุทธศาสตร์ที่มีเป้าหมาย ถ้าใช้อย่างถูกต้อง ก็สามารถสร้างความเสียหายแก่ข้าศึกได้ไม่น้อย สำคัญกว่านั้นคือการรักษากำลังของตนเองเอาไว้
ที่สำคัญกว่านั้นสำหรับแผนระยะยาว ถ้าตอนนี้กลัวทหารฉินแค่สองสามพันคนแล้ว ภายหน้ายังจะคิดแย่งชิงอำนาจในจงหยวน แบ่งดินแดนเป็นกษัตริย์ได้อีกหรือ? นั่นมันไม่ใช่เรื่องไร้สาระรึไง? การศึกครั้งนี้ หยินซวี่อยากจะลองฝึกมือมากกว่า หนึ่งคือเพื่อนำความรู้ทางทหารของตนมาใช้จริง สองคือเพื่อฝึกฝนกำลังหลักที่อยู่ใต้บังคับบัญชาเหล่านี้อย่างเต็มที่ จะได้ไม่ต้องมาเร่งมือเร่งเท้าในภายหลัง
เมื่อออกจากจู๋เส่อที่เม่าหลิน หยินซวี่รู้สึกไม่ยอมจำใจ ตัดสินใจให้ของขวัญเล็กๆ แก่กองทัพฉินก่อน ผูจวิ้นพาคนไปเก็บยางสนในป่า ทาบนจู๋เส่อและฟืนที่กองไว้ ตะเกียงสองดวงที่ทาด้วยยางสนและไขมันสัตว์ ไม้ท่อนหนึ่ง เชือกยาวหนึ่งเส้น ประกอบกันเป็นคานที่สมดุลชั่วคราว โชคร้ายที่ทหารฉินไปโดนเชือกเข้า คานเสียสมดุล ตะเกียงตกลงมา เกิดไฟลุกไหม้ จะหนีออกจากกองเพลิงได้หรือไม่ ก็แล้วแต่บุญวาสนา แต่เสียดายที่ทหารฉินที่ประมาทมีโชคไม่ดีนัก จนทหารทั้งหมดพินาศย่อยยับ
ก่อนหน้านี้ หยินซวี่ได้พาคนย้ายไปยังหรงซู่หลิ่งแล้ว ผูจวิ้นรับผิดชอบอยู่ชั่วคราวเพื่อรวบรวมข้อมูล เหตุผลที่เลือกหรงซู่หลิ่ง ก็เพราะภูมิประเทศที่นั่นทำให้กองทัพฉินเข้าใจผิดว่าสามารถล้อมและกำจัดได้ แต่แน่นอนว่าการจะล้อมได้นั้นต้องแยกกำลังออกไป ภูมิประเทศเฉพาะจุดหลายแห่งเอื้ออำนวยอย่างมากสำหรับการซุ่มโจมตี หรือใช้กลอุบายน้ำท่วมและเผาด้วยไฟ ดังนั้นตอนนั้นจะได้เล่นงานกับกองทัพฉินได้ดี หยินซวี่จึงสั่งให้คนเตรียมการตั้งแต่เนิ่นๆ ย้ายเสบียงและสิ่งของมากมายไปที่หรงซู่หลิ่ง