กลางดึก พระจันทร์เสี้ยวบางเฉียบทอดอยู่ขอบฟ้า ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาวสุกสกาวเป็นพิเศษ สายลมหนาวพัดผ่าน ยิ่งเย็นยะเยือก ความหนาวเย็นวูบวาบจากคอเสื้อและข้อมือสอดเข้าไป ทำให้คนอดตัวสั่นเทาไม่ได้
ในสภาพอากาศที่เลวร้ายเช่นนี้ นอกจากคนรักการดูดาวไม่กี่คน นอกจากคนที่มีธุระด่วนรีบเดินทางแล้ว ไม่มีใครอยากอยู่ข้างนอก ต่างรีบเข้าไปในบ้านกระโจม ที่นอนอุ่นๆ คือที่ที่ดีที่สุด
ป้าซ่าง ค่ายทหารของเพ่ยกงจวิน มืดมิดเงียบสงัด แต่มีกระโจมหลายหลังยังคงสว่างไสว ที่ปรึกษาคนแรกจางเหลียงยังไม่นอน หลิวปังซึ่งเป็นผู้นำก็ยังไม่เข้านอนเช่นกัน พวกเขาไม่อยากนอน แต่โดยพื้นฐานนอนไม่หลับ
ตั้งแต่ถูกจางเหลียงตีหัวต่อหน้า หลิวปังก็รู้สึกว่าเรื่องราวเริ่มไม่ดี ต่อมาเซี่ยงอวี่เข้าไปในด่านหานกู่ กองทัพใหญ่กดดันทำให้เครียดหนัก เรื่องแล้วเรื่องเล่ากดดันจนหายใจแทบไม่ออก เพ่ยกงหลิวปังช่วงนี้ก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ
คืนนี้ เมื่อเห็นหลิวปังนั่งเงียบในกระโจมอีกครั้ง มีคนหนึ่งรู้สึกทรมานเป็นพิเศษ
นั่นคือหลิวฮูหยินลวี่ซุย เมื่อเห็นสามีมีสีหน้าไม่คิดอาหาร หน้าตาหมองคล้ำและเศร้าหมอง ลวี่ซุยก็เจ็บปวดใจยิ่งนัก
นางรู้สึกสำนึกผิดเล็กน้อย ถ้าไม่ใช่ตัวนางเองที่ยืนกรานอยากเป็นกุยจงหวังเฟย ฟังคำของฟานไคว่และน้องสาว แล้วเป่าหมอนข้างคำพูดบนเตียง สามีอาจยังคงลังเลอยู่ ไม่ได้รุกเข้าด่านอู่อย่างไม่ระมัดระวังเช่นนี้ และไม่ใช่คนแรกที่เข้ากุยจง ได้รับตำแหน่งผู้สมัครเป็นกุยจงอ๋องที่มีอยู่เพียงในนามแต่ไม่สามารถยึดครองได้จริง
หากไม่เป็นเช่นนี้ สามีก็คงไม่ถูกเซี่ยงอวี่หวาดระแวงและโกรธเคือง และไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ แม้ว่าเรื่องนี้ส่วนใหญ่มาจากความปรารถนาและคำแนะนำของเหล่าแม่ทัพ ความคิดเห็นของนางมีส่วนเพียงเล็กน้อย แต่ลวี่จุยกลับโทษตัวเองอย่างสุดซึ้ง จึงทำอาหารส่งมาให้ในยามดึก ถือเป็นการชดเชยและความห่วงใยเล็กน้อย
“ท่านสามี ขอโทษ!” ลวี่ซุยเดินเข้าไปใกล้ ส่งชามซุปไก่ป่าที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนให้ พร้อมกล่าวขอโทษเบาๆ ความรู้สึกในใจหนักอึ้งเป็นพิเศษ ไม่เป็นสุขเลย