ในขณะนี้ หลิวปังและจางเหลียงต่างก็ไม่คิดถึงอนาคตที่ไกลขนาดนั้น สิ่งที่ทำให้พวกเขาปวดหัวอยู่ตรงหน้ายังจัดการไม่เสร็จ จะมีจิตใจและอารมณ์ไปสนใจเรื่องอื่นได้อย่างไร ทุกอย่าง ทุกสิ่ง รอให้ผ่านพ้นเซี่ยงอวี่ไปก่อนค่อยว่ากันเถอะ!
หลิวปังถอนหายใจแล้วพูดว่า "ล้วนเป็นเด็กหนุ่มที่มองไม่ไกล ยุให้ข้าเข้าด่านอู่ก่อน ยึดดินแดนกวนจงเป็นกษัตริย์ ถึงได้ตกอยู่ในสภาพนี้!"
จางเหลียงส่ายหน้าแล้วพูดว่า "เพ่ยกงคิดว่ากองทัพของเราจะต้านทานกองทัพใหญ่ของเซี่ยงอวี่ได้หรือ? ดังนั้นหัวใจของเรื่องนี้..."
เมื่อพูดถึงหัวใจของเรื่องนี้ จางเหลียงพูดเบาๆ ว่า "เพ่ยกง เรื่องนี้จะมีทางกลับตัวก็เพราะท่านเซี่ยงป๋อ ตอนนี้ท่านยังอยู่ในกระโจมของข้าพเจ้า เพ่ยกงควรพบท่านสักหน่อยหรือไม่?"
หลังจากคำเตือนที่อ้อมๆ หลิวปังก็ตอบสนองทันที เรื่องนี้ยังต้องพึ่งเซี่ยงป๋อในการไกล่เกลี่ยอีกหลายด้าน จึงควรต้อนรับและเอาใจให้ดีเป็นธรรมดา จากนั้นก็ถามยิ้มๆ ว่า ", ข้าต้องขอบพระคุณท่านเซี่ยงป๋ออย่างยิ่งสำหรับพระคุณอันใหญ่หลวง! ท่านจื่อฟาง ท่านกับท่านเซี่ยงป๋อใครอายุมากกว่ากัน?"
จางเหลียงตอบว่า "พี่เซี่ยงอายุมากกว่าจางเหลียง!"
หลิวปังหัวเราะแล้วพูดว่า "งั้นก็ขอให้ท่านเชิญท่านเซี่ยงป๋อมาเหมือนปฏิบัติต่อพี่ชาย ข้าจะต้อนรับพี่ชายที่เคารพ!"
จางเหลียงหัวเราะในใจ รับคำสั่งแล้วออกไป พูดว่ายืดหยุ่นได้ ปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์ เซี่ยงอวี่ห่างไกลจากหลิวปังมาก!
ไม่นานนัก จางเหลียงก็พาเซี่ยงป๋อมา ขณะนั้น หลิวปังกำลังถอดรองเท้า หน้าตาเตาไฟถือม้วนหนังสือไม้ไผ่อ่านหนังสือ หลิวปังที่เคยเป็นถิงจ่างแห่งซื่อสุ่ยมีความรู้น้อย ส่วนภรรยาลวี่จื้อเกิดในตระกูลใหญ่แห่งอำเภอซ่านฟู่ ตั้งแต่วัยเด็กอ่านหนังสือมาก เป็นหญิงมีพรสวรรค์อย่างแท้จริง