ความหมายของเฉินผิงชัดเจนมาก ประกาศิตของฉินอ๋องนี้ดูเหมือนของจริง แต่ถ้ามีผู้เชี่ยวชาญการปลอมแปลงระดับหนึ่ง ก็ยังมีโอกาสที่จะเป็นของปลอมได้ จริงๆ แล้วท่านเฉินกำลังโกหก ประกาศิตนี้เป็นของแท้ แต่จำเป็นต้องพูดเท็จ
แต่ก็ไม่กล้าพูดเกินจริง เพราะกองทัพพันธมิตรเจ้าเมืองมีกว่าแสนคน ที่เชี่ยวชาญในการตรวจสอบลายมือและผ้าเขียนนั้นมีไม่น้อย ถ้าเซี่ยงอวี่หาใครอื่นมาดู ก็คงจะถูกจับได้ ถึงอย่างนั้นก็ยังสามารถหาข้ออ้างมาปิดบังได้ เซี่ยงอวี่ไม่เป็นไร แต่ฟานเจิงที่เจ้าเล่ห์อาจจะสงสัย ซึ่งไม่ดี ถ้าต่อมาโกรธและทำลายความสัมพันธ์กับหยินซวี่ ก็จะยิ่งแย่ใหญ่
ดังนั้นเฉินผิงจึงระมัดระวัง แค่บอกว่ามีความเป็นไปได้ที่จะปลอมแปลง แม้จะเป็นแค่ความเป็นไปได้ แต่ในใจของเซี่ยงอวี่ในเวลานี้มันก็ถูกขยายใหญ่ขึ้น ด้วยตำแหน่งและฐานะของเฉินผิง การพูดเช่นนี้กลับมีน้ำหนักมากขึ้น
จริงตามคาด สีหน้าที่มืดมนของเซี่ยงอวี่ดีขึ้นเล็กน้อย ปรากฏรอยยิ้มจางๆ แล้วถามว่า “ท่านเฉิน ประกาศิตนี้อาจจะเป็นของปลอมหรือ?”
เฉินผิงหัวเราะในใจ แล้วตอบด้วยสำเนียงที่เต็มไปด้วยเสียงจมูกว่า “เป็นไปได้ ถ้าผ้า หมึก และชาดนี้ถูกเก็บรักษามาตั้งแต่สมัยนั้น ผู้เชี่ยวชาญฝีมือดีก็สามารถทำขึ้นมาได้ แต่การทำสิ่งให้แยกแยะของจริงกับของปลอมไม่ออกนั้นก็ต้องใช้ความพยายามพอสมควร”
หลังจากหยุดเล็กน้อย เฉินผิงก็ถามอีกว่า “ขอถามท่านแม่ทัพ สิ่งนี้ได้มาจากที่ใด?
”และใครเป็นคนส่งมา?” เพียงแค่เดาได้ประมาณหนึ่ง เฉินผิงก็ยังอยากสอบถามให้ชัดเจน เพื่อให้รู้ที่มาที่ไป และเตรียมการรับมือ
เซี่ยงอวี่ยักไหล่ด้วยความจำใจแล้วพูดว่า “มีคนฝากเจ้าหน้าที่ท้องที่หงเหมินส่งมา ไม่ทราบตัวตน……”
โอ? เฉินผิงครุ่นคิด มีความคิดหลายอย่างผุดขึ้นในใจ แล้วพูดอย่างลังเล “ท่านแม่ทัพ โปรดอภัยที่เฉินผิงพูดมาก คนที่ส่งประกาศิตนี้มาเป็นใคร? และมีจุดประสงค์อะไร? ต้องระวังไว้!” ในฐานะที่ปรึกษาในค่ายของเซี่ยงอวี่ คำพูดของท่านเฉินนี้สมเหตุสมผล ใครก็ไม่สงสัย
เซี่ยงป๋อเห็นดังนั้นก็รีบสนับสนุน “ใช่! ท่านเฉินผิงพูดมีเหตุผล คนที่ส่งประกาศิตมาน่าจะมีเจตนาร้าย ต้องระวังไว้บ้าง!”