ฟังเฉินผิงเล่าจบ ใบหน้าหยินซวี่ก็ถูกความกังวลปกคลุมไปอีกชั้น
หยินซวี่ถามด้วยน้ำเสียงเครียดว่า "ท่านแน่ใจหรือ? ตราหยกนั้นเป็นของปลอมจริงๆ?"
เฉินผิงพยักหน้าตอบว่า "แน่ใจว่าราชโองการของฉินอ๋องสามฉบับนั้นเป็นของจริง ตราประทับบนนั้นก็จริง ตามนั้นอนุมาน ตราหยกแผ่นดินในมือของเซี่ยงอวี่น่าจะเป็นของปลอม"
สายตาหยินซวี่เคร่งขรึมถามว่า "ถ้าเป็นของปลอมจริง แล้วของจริงไปอยู่ที่ไหน? หรือจะเป็นหลิวปังที่ก่อกวน เปลี่ยนของจริงเอาไป? ท่านเฉินคิดว่าอย่างไร?"
เฉินผิงส่ายหน้าตอบว่า "ท่านเจ้าขอรับ เฉินผิงคิดว่าโอกาสที่หลิวปังจะทำเรื่องนั้นน้อย เพราะเรื่องนี้เสี่ยงมาก เขารีบเร่งมาหงเหมินมีจุดประสงค์อะไร? ก็แค่เพื่อให้ได้ชื่อเสียงดี จะได้พูดง่ายกับเซี่ยงอวี่"
ตราหยกแผ่นดินนั้นถึงจะเป็นของดี แต่ตอนนี้ถือไว้ในมือจะมีประโยชน์อันใด? ก็แค่ก้อนหยกก้อนหนึ่งเท่านั้น หากถูกเซี่ยงอวี่พบว่าเป็นของปลอม ก็จะยิ่งผิดคาด ทำให้เซี่ยงอวี่ลงมือฆ่าเขาทันทีหรือไม่? หลิวปังถึงจะโลภทรัพย์สิน ก็ไม่ถึงกับไม่รู้ถึงภัยร้ายแรงนี้ อีกทั้งยังมีจางเหลียงที่วางแผนทุกย่างก้าวและมีสติปัญญาล้ำลึกอยู่เบื้องหลัง คงไม่...
หยินซวี่พยักหน้ารับ “มีเหตุผล ข้าก็คิดว่าหลิวปังคงไม่ไร้ซึ่งความสำนึกขนาดนี้ ส่งตราหยกปลอมมาให้ แต่...”
พูดตามตรง เรื่องนี้หยินซวี่ก็ไม่แน่ใจนัก ในฐานะคนข้ามเวลาจากยุคหลัง เขารู้ดีถึงสถานะและคุณค่าของตราหยกแผ่นดิน ตลอดหลายพันปีมามีคนมากน้อยคนที่ต่อสู้แย่งชิงตราหยกแผ่นดินจนหัวแตก และกี่คนที่ต้องหัวขาดจากร่างเพราะมัน
ตราหยกแผ่นดินคือสัญลักษณ์แห่งความชอบธรรมอย่างไม่ต้องสงสัย กษัตริย์ทุกยุคทุกสมัยต่างปรารถนาจะครอบครอง ถังไท่จงก็ค้างคาใจกับมัน จนกระทั่งฮองเฮาเซียวกลับจากเผ่าทูเจวี่ยพร้อมนำของล้ำค่านี้มา ในยุคถังตอนปลาย ตราหยกแผ่นดินหายไปพร้อมกับไฟครั้งใหญ่ กษัตริย์รุ่นหลังต่างเสียดายเป็นอย่างยิ่ง