เซี่ยงป๋อตระหนักว่าเรื่องนี้เสียเปรียบหลิวปังอย่างมาก พอเห็นสีหน้าเซี่ยงอวี่ก็รู้ว่าเขาเริ่มเคลือบแคลงแล้ว ด้วยความโกรธเดือดดาลอะไรก็ทำได้ ยิ่งมีฟานย่าฟู่อีกคนที่มุ่งมั่นจะฆ่าหลิวปังให้เร็วที่สุด ถ้าเติมเชื้อไฟอีกสักหน่อย เกรงว่าเซี่ยงอวี่จะกระโจนมาฆ่าคนทันที
เมื่อรับปากเขาแล้วก็ต้องทำให้ดีที่สุด เมื่อให้สัญญากับหลิวปังแล้ว ก็ต้องพยายามช่วยให้เขาปลอดภัย ตอนนี้ต้องพูดอะไรสักอย่าง และต้องพูดก่อนฟานเจิง แต่จะอธิบายอย่างไร? รอยประทับของตราหยกแผ่นดินทั้งสองไม่เหมือนกัน อันหนึ่งต้องเป็นของปลอมแน่นอน
ชิ้นหยกในมือเซี่ยงอวี่ตอนนี้ใสแจ๋ว ฝีมือการขัดและตกแต่งประณีตมาก ไม่ต่างจากหินเหอชื่อปี้ในตำนานที่พบในแม่น้ำเปียน ซึ่งเป็นตราหยกแผ่นดินที่หลี่ซือออกแบบและแกะสลัก ดูแล้วก็ไม่เหมือนของปลอม แต่... รอยตราบนพระราชโองการสามฉบับจากสมัยจิ๋นซีฮ่องเต้ก็ไม่มีทางเป็นของปลอม ถ้าอันนี้เป็นของจริง อันนั้นก็ต้องเป็นของปลอม...
ในเวลานี้ห้ามพูดถึงปัญหาของตราหยกแผ่นดินที่หลิวปังส่งมาให้เด็ดขาด จริงๆ แล้วหลิวปังทำอย่างไร เซี่ยงป๋อเองก็ไม่แน่ใจ มีเพียงแค่ถ่วงเวลาเรื่องราชโองการสามฉบับที่ค่อนข้างเก่าของฉินอ๋องไว้ก่อน ถ่วงไปได้สักพักก็ยังดี ถ้ามีการพลิกผันก็ยิ่งดีที่สุด
เมื่อเห็นฟานเจิงริมฝีปากขยับก็ยิ่งร้อนรน รีบพูดแทรกขึ้นว่า “อวี่เอ๋อร์ เจ้าไม่คิดว่าเรื่องนี้มีอะไรผิดปกติหรือ?”
เซี่ยงอวี่กำลังโกรธจัด แต่ก็ยังมีความหวังอยู่บ้าง เมื่อเห็นเซี่ยงป๋อถามเช่นนั้นก็คิดว่าลุงแท้ๆ ของตนพบปัญหาอะไรบางอย่าง โดยไม่รู้เลยว่าที่แท้ในใจของเขาคิดแต่จะช่วยหลิวปังแก้ตัว รีบถามทันทีว่า “ท่านลุง พบสิ่งผิดปกติอะไรหรือ?”
เซี่ยงป๋อก็ไม่ทันคิดให้รอบคอบ ต้องพูดไปตามที่นึกได้ เข้าไปใกล้แล้วพูดว่า “อวี่เอ๋อร์ เจ้าคิดดู กล่องผ้าไหมนี้กับราชโองการสามฉบับในนั้น ใครเป็นคนส่งมา? เขามีจุดประสงค์อะไร? แล้วรู้ได้อย่างไรว่ารอยตราหยกทั้งสองต่างกัน? ดูเหมือนรู้รายละเอียดมากมาย ทำไมไม่ปรากฏตัวมาพูดให้ชัดเจนแจ่มแจ้ง กลับใช้วิธีลึกลับซับซ้อนแบบนี้ ที่แท้ต้องการทำอะไร? ข้าดูคนนี้น่าจะมีเจตนาร้าย ต้องการยั่วยุให้แตกแยก แล้วทีหลังก็จับปลาในน้ำขุ่น!”