“คืนนี้ เซี่ยงอวี่จะจัดงานเลี้ยงที่หงเหมิน เชิญบรรดาเจ้าเมืองต่างๆ ที่จริงแล้วเป้าหมายหลักคือเพื่อจัดการกับหลิวปัง ตอนนั้นความสนใจของทุกคนจะรวมอยู่ที่งานเลี้ยง พวกเราจะหาโอกาสเข้าไปช่วยท่านชายจื่ออิงออกมา! ท่านอาจารย์เห็นว่าวิธีนี้ใช้ได้หรือไม่?” หลิวเฉิงศิษย์ใหญ่ของจงหยินกล่าวเช่นนั้น
จงหยินผู้สุขุมรอบคอบพยักหน้าเบาๆ ไม่พูดอะไร
หลิวเฉิงหัวเราะ “ได้เลย แผนการได้ถูกวางไว้แล้ว กำหนดการคือ น้องสามเจ้าควร...เอาล่ะ อย่างนี้แหละ ตอนนั้นแยกย้ายกันไปปฏิบัติการ”
“ศิษย์พี่ใหญ่ แล้วข้าล่ะ?” ดวงตาสวยของอิ๋งจื่อเย่ยังคงเปียกชื้น เห็นได้ชัดว่านางอยากเข้าร่วมปฏิบัติการช่วยชีวิตพี่ชายจื่ออิง และความปรารถนานี้รุนแรงมาก
หลิวเฉิงส่ายหน้า “จื่อเย่ ปฏิบัติการครั้งนี้อันตรายเกินไป เจ้าอย่าไปเลย”
“ทำไมล่ะ?” อิ๋งจื่อเย่แสดงความไม่เต็มใจอย่างชัดเจน
หลิวเฉิงกล่าวว่า "จื่อเย่ ฟังนะ! จื่ออิงยังตกอยู่ในอันตราย ถ้านางเป็นอะไรไปอีก... นางเป็นสายเลือดเดียวที่องค์ชายใหญ่ทิ้งไว้ในโลกนี้..." องค์ชายใหญ่หมายถึงฝูซูแน่นอน
จื่อเย่ส่ายหัว "ถ้าพี่จื่ออิงเป็นอะไรไป ข้าจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร? เขาต่างหากที่เป็นผู้สืบสานสายเลือดของพ่อ... ภารกิจนี้มันอันตรายมาก พี่น้องทุกคนยังกล้าเสี่ยงเพื่อช่วยพี่ชายของข้า แล้วข้าจะอยู่นอกเรื่องได้ยังไง? ข้าต้องไป ข้าควรไปมากกว่าใคร..."
หลิวเฉิงรู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย ส่ายหัว "จื่อเย่ อย่าดื้อรั้น (renxng)!"
"พี่ใหญ่ ข้าไม่ได้ดื้อรั้น (renxng)! ข้าจริงจัง!" ครั้งก่อน เพื่อแก้แค้นให้แม่ทัพหลี่โหยว หลี่โหยว ถึงกับบุกเข้าเผิงเฉิงคนเดียวหวังจะลอบสังหารเซี่ยงอวี่ ถ้าไม่เจอหยินซวี่ อาจจะเจออันตรายก็ได้ ครั้งนั้น จื่อเย่เองก็ยอมรับว่าตัวเองดื้อรั้น ทำให้อาจารย์และศิษย์พี่ๆ ตกใจไม่น้อย ตัวนางเองก็กลัวมากเช่นกัน
แต่ครั้งนี้ นางจริงจังแน่นอน ลุงจากไปแบบนั้น แม้แต่จะให้นางได้เจอหน้าสักครั้งก็ยังไม่ทัน มันเกือบจะเป็นความเสียใจตลอดชีวิตของนาง ตอนนี้พี่ชายอยู่ที่ค่ายหงเหมินไม่ไกล แต่นางกลับไม่ไปช่วย ถ้าต้องมองดูพี่ชายจากกันตลอดกาลแบบนี้ จื่อเย่จะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลย