ระหว่างป้าซ่างกับหงเหมิน ในป่ามืดๆ แห่งหนึ่ง แสงแดดอ่อนๆ ของฤดูหนาวลอดผ่านเงาไม้
ส่องให้เห็นแสงสลัว กองไฟคงลุกไหม้มาทั้งคืน เปลวไฟเริ่มมืดลง ค่อยๆ เคลื่อนไหวแล้วหายไป เกือบจะดับสนิท เหลือแต่ขี้เถ้าและฟืนที่ใกล้หมด ปล่อยควันจางๆ ลอยในป่า ค่อยๆ ปลิวไปตามลมจนหายไปหมด
ป่าที่ปกติเงียบสงบวันนี้กลับครึกครื้น โดยไม่รู้ว่ามีกลุ่มคนลึกลับเข้ามาตั้งร้าน ริมป่ากลุ่มทหารกล้าถือดาบคอยเดินตรวจตรา สังเกตสภาพแวดล้อมอย่างระมัดระวัง ล้อมเป็นวงกว้างประมาณสิบจั้ง มีนายที่พวกเขาจะภักดีจนตายอยู่ข้างใน ต้องคุ้มกันอย่างระมัดระวัง
ข้างกองไฟในวงกลม ชายชราผมขาวเดินไปมาอย่างกระสับกระส่าย สายตาจ้องมองทางแยกเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ไกลๆ จากสีหน้ากระวนกระวายและแววตาที่หวังจะเห็นว่าเขากำลังรอใครหรือข่าวอะไร สำหรับชายชราแล้ว ดีที่สุดคือคน ถ้าเป็นสองคนกลับมาก็ดีที่สุด ถ้ามาแค่คนเดียว หรือแค่ข่าว ก็คงเป็นข่าวที่ทำให้ผิดหวังแน่!
ข้างกองไฟที่ใกล้จะดับ มีชายหนวดยาวนั่งอยู่ แต่ก็อายุใกล้หกสิบแล้ว เมื่อเทียบกันแล้ว เขาสงบกว่าชายชราผมขาวมาก ที่จริงไม่ใช่เพราะจิตใจแข็งแกร่งกว่า แต่ชายชราผมขาวมีความห่วงใยเรื่องครอบครัว คำว่า ‘ห่วงย่อมทำให้สับสน’ ก็เป็นเช่นนี้ ทำให้ใจสงบยาก
“พี่เหลียว วันนี้จะสำเร็จไหม?” ชายชราผมขาวเดินไปมาด้วยใจหนักอึ้ง เหมือนทุกขณะถูกทรมาน อดกลั้นไว้นาน ในที่สุดก็ทนไม่ไหวเอ่ยถาม