ในหมอกบางๆ พระอาทิตย์ยามเช้าแขวนอยู่บนฟ้าตะวันออก แดงสดใสเต็มไปด้วยความหวัง แต่สีแดงนั้นก็ดั่งดั่งเลือด แสดงถึงอันตรายที่คาดไม่ถึง
ผลประโยชน์กับความเสี่ยงมาคู่กัน ความหวังกับอันตรายมักมาเคียงข้างกันเสมอ
หลิวปังเพ่ยกงนอนไม่หลับทั้งคืน ช่วงต้นคืนวิตกกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ช่วงหลังคืนเมื่อพบกับเซี่ยงป๋อและหยินซวี่แล้ว ใจก็ดีขึ้นเบาสบายขึ้นมาก แต่ก็ต้องรีบปรึกษาหารือกับจางเหลียง จัดการเรียกเหล่าขุนพลมาปรับแผนการ
เมื่อจัดการทุกอย่างพร้อมแล้วก็เป็นเวลาใกล้รุ่งสางแล้ว เพราะได้กล่าวไว้ต่อหน้าเซี่ยงป๋อว่า จะไปพบที่ซินเฟิงหงเหมินในเวลาเช้าตรู่ อีกทั้งยังหวังว่าจะไปถึงก่อนที่เซี่ยงอวี่จะส่งคำเชิญจัดเลี้ยงหรือคำสังหารมา ก็เลยแสดงตนว่าใจไม่มีความผิดใด ทำท่ามาเยี่ยมเยียนด้วยตนเอง ส่วนหนึ่งให้บรรดาขุนนางประเทศต่างๆ และชาวแผ่นดินดู อีกส่วนหนึ่งอยากให้เซี่ยงอวี่ประทับใจดี เพื่อเอาชนะให้ได้มาก
เมื่อฟ้าสว่าง หลิวปังก็แต่งตัวเบาๆ เดินทางสะดวก พร้อมกับทหารรักษาการณ์หลายสิบคน มีจางเหลียง เซี่ยโหวอิง และฟานไคว่ดูแลไปยังซินเฟิงหงเหมิน ขณะเดียวกัน โจวป๋อก็นำกองทหารกำลังพลชั้นยอดหนึ่งไปยังสถานที่แห่งหนึ่งใกล้หงเหมิน เตรียมพร้อมรอรับหากเกิดอันตราย แล้วจะช่วยให้หลิวเพ่ยกงหนีรอด เฉาเฉินและลี่อี้จีกับพวกก็อยู่ที่ค่ายในป้าซ่าง คุมทัพหนึ่งแสนคนเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน
ทุกคนส่งหลิวปังออกจากค่าย ต่างคนต่างสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับว่าครั้งนี้จะไม่กลับมาอีก โดยเฉพาะหลิวฮูหยินลวี่จื้อ ที่นัยน์ตากระวิงมีน้ำตาคลอ จ้องมองสามีหลิวปัง แสดงความรักและห่วงใยล้นเหลือ ราวกับจะจากกันครั้งสุดท้าย