ลมหนาวเย็นยะเยือก หลิวปังและจางเหลียงยืนอยู่ที่ประตูค่าย มองส่งแม่ทัพอินจากไป
กล้ามเนื้อที่มุมปากของหลิวปังดูเหมือนจะเมื่อยล้า รอยยิ้มที่จงใจทำก็จางหายไป สภาพโดยรวมต่างจากเมื่อกลางดึกและเมื่อครู่ราวกับคนละคน แต่จิตใจกลับดีขึ้นมาก อาจเป็นเพราะมีความมั่นใจขึ้นบ้าง ร่างกายผ่อนคลายลง อารมณ์ก็ดีขึ้นมาก
เมื่อเห็นหยินซวี่ขี่ม้าหายไปในความมืดสนิท หลิวปังไม่หันกลับมาพูด “เจ้าว่าเรื่องที่เขาพูดเชื่อถือได้ไหม?”
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่เป็นคำถามที่ถามจางเหลียงจางจื่อฝาง
จางเหลียงตอบ “เชื่อถือได้ ถ้าเซี่ยงอวี่จะจัดการเพ่ยกง ทำง่ายๆ ก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเหนื่อยอ้อมโลกขนาดนี้ แน่นอนว่าคงไม่ทำเรื่องใหญ่โตและเล่นละครกับหยินซวี่ ศึกที่จูลู่ เซี่ยงอวี่รุ่งเรือง หยินซวี่ก็รุ่งเรือง ตั้งแต่นั้นมาเซี่ยงอวี่และฟานเจิงก็เริ่มระวังหยินซวี่แล้ว การสังหารเชลยที่ซินอานเป็นจุดปะทุ เซี่ยงอวี่อยากลงมือกับหยินซวี่ หยินซวี่ก็รู้สึกถึงภัยคุกคาม”
“ทหารสามหมื่นนั้นเป็นสิ่งเดียวที่เขาพึ่งพา แต่ถูกฟานเจิงบังคับให้อยู่ที่ซินอาน หยินซวี่เข้าไปในกวนจงเพียงลำพังก็ย่อมรู้สึกโดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่ง ข้าคิดว่าเซี่ยงอวี่ทำแบบนี้ หนึ่งอาจจะหาทางกำจัดลูกน้องสามหมื่นของหยินซวี่ สองอาจจะลงมือกับหยินซวี่โดยตรง”
หลิวปังพยักหน้าเบาๆ รู้สึกว่าคำพูดของจางเหลียงสมเหตุสมผลทุกประการ
จางเหลียงกล่าวต่อ “คนอย่างหยินซวี่ไม่ธรรมดา อายุแค่ยี่สิบกว่า แต่ความสามารถไม่น้อย และประสาทสัมผัสก็เฉียบแหลม เขาคงได้กลิ่นอันตราย อยู่คนเดียวรู้สึกอ่อนแอ จึงคิดหาความช่วยเหลือจากภายนอก ที่จริงคืนนี้ที่เขากล้ามาก็แสดงว่าเขาอยากร่วมมือจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เขาพูดตรงกับที่เซี่ยงป๋อบอก แสดงว่าทั้งสองคนไม่ใช่คนที่เซี่ยงอวี่ส่งมา เราก็สบายใจได้มากและรับมือได้อย่างสงบ”
ที่จริงแล้ว จุดประสงค์และแรงจูงใจของการมาในครั้งนี้ของเซี่ยงป๋อ จางเหลียงผู้ระมัดระวังยังคงมีความสงสัยเล็กน้อย เพราะต่อหน้าการเมือง บุญคุณและมิตรภาพกลับเล็กน้อยเหลือเกิน ไม่มีค่าให้พูดถึง โดยเฉพาะในยุคที่วุ่นวายเช่นนี้