ในความมืดมิด เมื่อเห็นซือหม่า ซินหายลับไปจนตามไม่ทัน!
คนชุดดำที่มาช่วยก็ไม่รั้งรอ ใช้หน้าไม้กดดันข้าศึก แล้วรีบถอนตัว หายไปในป่า
เมื่อมาถึงที่ปลอดภัย ทุกคนจึงดึงผ้าคลุมหน้าสีดำลง ในแสงสลัว พอเห็นว่าผู้นำคือเซียวกงเจี่ยว แม่ทัพแห่งแคว้นฉู่ภายใต้เซี่ยงอวี่
ได้ยินว่า “ท่านแม่ทัพใหญ่และโหวเช่าซิงวางแผนได้ดีจริงๆ คราวนี้ซือหม่า ซินคงเกลียดเจ้าเกาจนตาย ไป รีบกลับจูลู่ไปรายงานกัน!”
คนที่รอจับซือหม่า ซินช่างหงุดหงิดสุดขีด รออยู่อย่างสบาย เกือบสำเร็จแล้ว กลับมีคนมาทำลายแผน จำใจต้องกลับไปรายงานอย่างเซ็ง
ที่จริงยังมีคนที่หงุดหงิดกว่าพวกเขาอีก เหล่าจิ่วพาอัศวินชุดน้ำตาลไล่ตามไป แต่ไม่รู้ว่าซือหม่า ซินเปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน ไม่เห็นแม้แต่เงาคน
พอคิดถึงภาพที่เจ้าเกาจะโกรธจัดเมื่อกลับไป จิตใจของเหล่าจิ่วก็หนักอึ้ง หน้ามีรอยแผลเป็นยืดยาว ดูน่าเกลียดน่าชัง
แน่นอน เมื่อกลับถึงจวนอัครมหาเสนาบดีที่เสียนหยาง ก็เจอพายุโหมกระหน่ำจากเจ้าเกา ตะคอกว่าจางหานไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ซือหม่า ซินหนีไปอย่างลับๆ และความไร้ความสามารถของเหล่าจิ่วและพวก
เหล่าจิ่วช่างหงุดหงิด ทำไมโชคของเขาถึงได้แย่แบบนี้เสมอ...
เหยียนเล่อ เจ้าเมืองเสียนหยางเห็นดังนั้นก็ส่งสายตา ให้คนอื่นออกไป แล้วพูดว่า “ท่านพ่อตาโปรดระงับโทสะ คนหนีไปแล้วก็จนปัญญา ถ้าจางหานมีอะไรผิดปกติ บางทีฝ่าบาทและขุนนางอาจโทษท่าน ก็ต้องวางแผนแต่เนิ่นๆ!”
เจ้าเกามองลูกเขย ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถาม “ฆ่าหูไห่? ตั้งจื่ออิง?”
เหยียนเล่อพยักหน้า “หูไห่ไม่เป็นที่รักของใคร ฆ่าเขาเพื่อให้แคว้นและราษฎรพอใจ จื่ออิงอย่างน้อยก็เป็นลูกของฝูซู ตั้งเขาเป็นกษัตริย์ ขุนนางจะยอมรับและภักดีมากกว่า ยังไงก็แค่หุ่นเชิด อำนาจยังอยู่ในมือท่านพ่อตา”