บัดนี้ แคว้นจิ่วเจียงเป็นจุดรวมสถานการณ์ อี้ตี้สยงซินกำลังผ่านทางนี้พอดี เยว่อ๋องหยินซวี่ก็กลับตะวันออกทางนี้เช่นกัน ในฐานะเจ้าถิ่น จิ่วเจียงหวังอิงปู้กลับต้องทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แน่นอนว่านี่เป็นเพียงภายนอก ลับๆ แล้วเขาสนใจสถานการณ์ของทั้งสองฝ่ายมากกว่าใคร เพราะบางเรื่องก็ขาดการจัดการของเขาไม่ได้
จดหมายของเซี่ยงอวี่ทำให้เขาลำบากใจไม่น้อย แต่ก็ต้องทำตาม ชีวิตมักมีสิ่งจำเป็นมากมาย สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้นอกจากถอนหายใจ ก็คอยจับตาการกระทำของหยินซวี่ และชีวิตความตายของอี้ตี้ หยินซวี่เจ้าจะทำอย่างไร? ตอนนี้อิงปู้รู้สึกสับสนไม่รู้ ทำได้แค่รออย่างเงียบๆ
เมื่อเทียบกับสีหน้าหมองหม่นของอิงปู้ อารมณ์ของเยว่อ๋องหยินซวี่กลับดีขึ้นมาก สาเหตุที่หยินซวี่ดีใจเช่นนี้ก็เพราะเขาได้รับจดหมายจากผูจวิ้น แจ้งว่าปลดปล่อยตัวจากกองทัพเว่ยสำเร็จ และได้อ้อมเข้าสู่ดินแดนหลินเจียงกั๋ว อีกไม่กี่วันจะตามทันตน
หยินซวี่ได้ยินแล้ว ความตื่นเต้นปรากฏชัดบนใบหน้า ส่วนเรื่องของหลี่อวี้เหนียงว่าจะจัดการเรียบร้อยหรือไม่ จะอยู่ในกองทัพหรือไม่ ผูจวิ้นไม่ได้กล่าวถึง แต่ในเวลานี้ หยินซวี่ไม่สามารถจัดการเรื่องมากมายได้จริงๆ
ประการแรก กองทัพภายใต้บังคับบัญชาปลดปล่อยจากการไล่ล่าสำเร็จ กองทัพหลักสามหมื่นนายรอดปลอดภัย ตนจึงมีทุนในการอยู่รอด มีกำลังในการรับมือกับหมินเยว่และตงโอว มีพื้นฐานในการชิงอำนาจใต้หล้า ประการที่สอง หยินซวี่รู้สึกว่าความจงรักภักดีและไหวพริบของผูจวิ้นกับซูเจี่ยวทำให้เขาพอใจ เขารู้สึกโชคดีที่มีแม่ทัพที่ยอดเยี่ยมเพิ่มอีกสองคนใต้บังคับบัญชา ประการที่สาม เมื่อกองทัพใหญ่ลงใต้มาทันตน ความปลอดภัยในเส้นทางต่อไปจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก