สยงซินเป็นคนมีสติปัญญาสูงส่งเช่นกัน เมื่อได้ยินคำพูดของสยงคังก็สะดุ้งตื่นทันที ยังคงคิดถึงความฝันอันยิ่งใหญ่ในการฟื้นคืนอำนาจ แต่กลับลืมว่าอันตรายอยู่ใกล้ตัว
ไม่ต้องพูดถึงความแค้นที่เซี่ยงอวี่มีต่อตนจากการตายของเซี่ยงเหลียง แต่ตำแหน่งของเซี่ยงอวี่ในปัจจุบันนี้ การมีอยู่ของตนก็เป็นภัยคุกคามและความอึดอัด ประกอบกับที่ก่อนหน้านี้พวกแก่ๆในเผิงเฉิงก่อความวุ่นวายทำให้เซี่ยงอวี่ผู้หยิ่งยโสโกรธเคือง สยงซินหัวเราะเยาะในใจ เซี่ยงอวี่มีเหตุผลมากเกินพอที่จะฆ่าตน
ก่อนหน้านี้ที่ยังไม่ลงมือ อาจเป็นเพราะยังไม่ทันได้จัดการ หรือเพราะอยู่ในอาณาเขตซีฉู่กั๋ว ต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา บัดนี้การเดินทางเข้าสู่แคว้นจิ่วเจียงแล้ว ปังโจวอยู่ห่างจากที่นี่ยังไกล สองข้างทางล้วนเป็นที่รกร้างห่างไกลผู้คน ถ้าเซี่ยงอวี่จะลงมือก็สะดวกยิ่งนัก ชั่วพริบตาสยงซินก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารอันเข้มข้น ภัยคุกคามนับไม่ถ้วนพุ่งมาจากด้านหลัง
จะทำยังไงดี? นี่คือปัญหาหลักที่สยงซินเผชิญอยู่ตอนนี้ ชั่วขณะหนึ่งสยงซินกลับรู้สึกหมดหนทาง ตลอดการลงใต้มาครั้งนี้ เขามีเพียงทหารรักษาพระองค์ประมาณพันคนและขวัญกำลังใจตกต่ำ สิ่งที่ต้องปกป้องไม่ใช่แค่ตัวเขาเพียงคนเดียว แต่เป็นขุนนางเก่าของแคว้นฉู่จำนวนมาก ถ้าเซี่ยงอวี่จะจัดการกับเขา ก็แค่ส่งกำลังคนชุดหนึ่ง ก็ทำได้ง่ายมาก แล้วจะทำอย่างไรดี?
สยงคังเห็นดังนั้นจึงพูดว่า "ซินเอ๋อร์ ไปกับพ่อบุญธรรมเถอะ ไปยังที่ที่คนอื่นเป็นของเรา ใช้ชีวิตอย่างสงบราบรื่นไปตลอดชีวิต" สำหรับสยงคัง ความปลอดภัยของสยงซินคือสิ่งที่สำคัญที่สุด จิตใจของพ่อที่เปี่ยมด้วยความรักเพียงอยากจะรักษาชีวิตของลูกบุญธรรมไว้ ถ้าพาสยงซินหนีไปตามลำพัง ด้วยวิทยายุทธและความสามารถของเขา เขายังคงมีความมั่นใจ