ทางใต้ มีเครือข่ายแม่น้ำหนาแน่น ลำธารมากมาย ในสมัยฉินและฮั่นยิ่งกว่าปัจจุบัน ตัวอย่างเช่นทะเลสาบหยุนเมิ่งในตอนนั้น รวมถึงแม่น้ำและทะเลสาบหลายแห่งที่ต่อมาค่อยๆ แห้งหายไป
เพราะสภาพเช่นนี้ การเดินทางในใต้ การใช้เรือจึงสำคัญกว่า จึงมีคำกล่าวว่า “เรือในใต้ ม้าในเหนือ” โดยเฉพาะเมื่อมีคนจำนวนมาก ขบวนใหญ่ การนั่งเรือก็สะดวกและสบายกว่า
แม่น้ำต้าเจียงไหลผ่านแคว้นจิ่วเจียง ในเวลานี้มีกองเรือหนึ่งกำลังล่องขึ้นเหนือตามแม่น้ำ กองเรือมีขนาดไม่เล็ก แสดงให้เห็นว่าผู้เป็นเจ้าของบนเรือก็มีฐานะไม่ธรรมดา เมื่อมองจากธงก็ต้องตกใจไม่น้อย ที่แท้นี่คือเรือมังกรของจักรพรรดิอี้สยงซิน
จากเผิงเฉิงไปยังปังโจว ต้องผ่านแคว้นจิ่วเจียง ถึงฝั่งแม่น้ำแล้วเดินทางตามเส้นทางน้ำไม่ต้องสงสัยเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด สำหรับสยงซินแล้ว นอกจากความสะดวกสบายแล้ว ข้อดีที่สุดคือความปลอดภัย
เขารู้ว่าการเดินทางครั้งนี้ต้องไม่พ้นการลอบสังหาร สถานการณ์ของตนเองนั้นอันตรายรอบด้าน แต่เพราะความรักอาลัยและความไม่ยอมแพ้อย่างรุนแรงในใจ จึงฝืนใจเดินทางไปยังปังโจว เมื่อเทียบกับการตื่นตัวตลอดเวลาบนบก การเดินเรือในแม่น้ำนับว่าปลอดภัยกว่า แน่นอนว่าแค่ปลอดภัยมากกว่านิดหน่อยเท่านั้น หากมีคนมุ่งมั่นจะกำจัดตนเอง วิธีการก็ไม่สำคัญอีกต่อไป
กลางคืนค่อยๆ มาถึง กองเรือก็ทอดสมอจอดเรือที่ริมฝั่งแม่น้ำแห่งหนึ่ง ลูกเรือและขุนนางเก่าของรัฐฉู่เริ่มกินอาหาร และหลายคนเริ่มดื่มสุรา ร้องรำทำเพลงบนเรือ สำหรับพวกเขาแล้ว นอกจากปังโจวจะลำบากกว่าเผิงเฉิงบ้าง ที่เหลือก็ดูไม่แตกต่าง
แต่จักรพรรดิอี้ สยงซินกลับลุกขึ้นมาแบบ ไม่ได้เลย อารมณ์หดหู่ของเขาตลอดทางไม่มีรอยยิ้มให้เห็น สำหรับเขาแล้ว การย้ายเมืองหลวงที่จำใจต้องทำทำให้สูญเสียหลายสิ่งหลายอย่างมากพอที่จะทำให้เขาเจ็บปวดใจ หรือแม้แต่ความเศร้าไม่มีอะไรยิ่งใหญ่กว่าจิตใจที่ตายแล้ว ในเวลานี้ ไม่เพียงแต่ความหดหู่และห่อเหี่ยวเท่านั้น แต่ยังรู้สึกถึงภัยคุกคามอย่างไม่มีที่สิ้นสุด วันนั้นสยงคังตีหัวต่อหน้าเขา ทำให้เห็นจุดหนึ่งว่าเซี่ยงอวี่ต้องฆ่าเขาแน่