เซี่ยงเหลียงต้อนรับทุกคนเข้าสู่จวนอย่างอบอุ่น คืนนั้นก็จัดงานเลี้ยงต้อนรับยิ่งใหญ่ คึกคักมาก ทั้งเจ้าและแขกต่างสนุกสนาน
ระหว่างงานเลี้ยง หยินซวี่สังเกตเห็นสายตาหยิ่งยะโสของหลงจูและคนอื่นๆ รวมทั้งสีหน้าที่คล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้ม ดูเหมือนไม่เป็นมิตร จึงรู้สึกในใจว่าไม่ดีแน่
เรื่องก็เป็นจริงดังนั้น ต่อมา เซี่ยงเหลียงกับฟานเจิงที่อายุมากกว่า อำลาโดยมีเซี่ยงอวี่ไปส่ง งานเลี้ยงดำเนินต่อโดยเซี่ยงป๋อ
เซี่ยงป๋อหัวเราะพูดกับหยินซวี่และคนอื่นๆ ว่า 'พวกนางคือวีรบุรุษวัยหนุ่ม การรบที่เผิงหลี่เจ๋อหลายครั้งทำให้ชื่อเสียงโด่งดัง เซี่ยงป๋อยกแก้วให้พวกนาง!'
หยินซวี่ อิงปู้ อู๋เฉิน ต่างกล่าวว่าไม่กล้ารับคำชม ท่าทางสุภาพถ่อมตัวมาก
ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีคนไม่พอใจ หลงจูเป็นคนแรกที่พูด 'ชื่อเสียงโด่งดัง? ไม่รู้ว่าเป็นจริงตามชื่อ หรือมีแต่ชื่อล่ะ?'
'หลงจู!' เซี่ยงป๋อรีบห้าม แต่ก็เพียงแค่พูดพอเป็นพิธี
'ใช่เลย!' แม่ทัพหลายคนที่สนิทกับหลงจูต่างพูดสนับสนุน
หลงจูกล่าวว่า "ผู้ที่สามารถนำทัพทหารกล้าชั้นยอดเช่นนี้ได้ ต้องมีฝีมือการต่อสู้ที่พิเศษและสติปัญญาเหนือคน สติปัญญายังมองไม่ออกในตอนนี้ ฝีมือการต่อสู้นั้น พี่อิ๋นมีดาบติดตัว คิดว่าฝีมือดาบคงไม่ธรรมดา ไหนลองอวดฝีมือดาบสุดยอดให้พวกเราดูสักหน่อยเป็นไง"
"คนเดียวจะอวดยังไง ฝีมือดาบต้องมีสองคนเปรียบเทียบกันถึงจะดี งั้นแบบนี้แล้วกัน! เซี่ยงจวง เจ้าไปลองฝีมือกับพี่อิ๋นสักหน่อยสิ!"
"ท่านแม่ทัพสั่งให้ต้อนรับบรรดาวีรชนอย่างมีเกียรติ แบบนี้คงไม่ดีมั้ง?" จี้ปู้ออกมาห้ามปราม
หลงจูส่ายหัวกล่าวว่า "พี่จี้ไม่ต้องห่วง ข้าพอมีขอบเขต ข้าคิดว่าพี่อิ๋นก็คงคิดแบบนั้น?" สายตาจ้องไปที่หยินซวี่