ผลการประลองกระบี่เป็นเช่นนี้ สมแล้วที่มีสุขบ้างทุกข์บ้าง หลงจูที่เริ่มก่อเรื่องก่อนเสียหน้าเป็นอย่างมาก ทิ้งคำพูดว่า "เจอกันในสนามรบวันหน้า!" แล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป
เซี่ยงป๋อและจี้ปู้รีบออกมาประสานสถานการณ์ แต่ก็เรียกหลงจูไม่กลับ จึงได้แต่พูดจาไพเราะปลอบเซี่ยงจวงกับหยินซวี่
เซี่ยงจวงยิ้มบางๆ "พี่อิ๋นถ่อมตัวเกินไป ถึงจะมีกระบี่คมช่วย กระบวนท่ากระบี่ก็มีจุดพิเศษ อัศจรรย์ไม่น้อย"
"ที่ไหนเล่า? แค่ฝีมือกระจอก มีโอกาสต้องขอเรียนจากท่านอีก"
เซี่ยงจวงก็เป็นคนตรงไปตรงมา เขายิ้มแล้วพูดว่า “ดีเลย! ถ้ามีเวลาเรามาซ้อมกันอีก! ดาบในมือพี่อิ๋นคมจริง ๆ ขอข้าดูสักหน่อยได้ไหม?”
“ได้สิ!” หยินซวี่เหวี่ยงดาบกลับหลัง เซี่ยงจวงรับด้ามดาบพอดี จับไว้ในมือและพิจารณาอย่างละเอียด
“ตว้านสุ่ย?” เซี่ยงจวงอุทานอย่างรู้แจ้ง “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ นี่คือหนึ่งในแปดดาบมีชื่อของเยว่อ๋องโกวเจี้ยน ไม่ธรรมดาจริง ๆ” เซี่ยงจวงผู้มีฝีมือดาบเป็นเลิศและเป็นคนรักดาบ เคยศึกษาดาบวิเศษมีชื่อมากมาย
ตอนนี้ถือตว้านสุ่ยอยู่ในมือ ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม เขาถามอย่างนุ่มนวล “ขอถามพี่อิ๋นหน่อย ดาบนี้มาจากไหน?”
หยินซวี่พูด “คนอื่นให้มา!”
“พี่อิ๋นโชคดีจริง!” สีหน้าและคำพูดของเซี่ยงจวงเต็มไปด้วยความอิจฉา ครู่หนึ่งจึงถาม “ดาบนี้มีตำนานหนึ่ง พี่อิ๋นรู้ไหม?”
“ตำนาน? ตำนานอะไร?” หยินซวี่งงสิ้น!
“ดูเหมือนผู้ให้ดาบไม่ได้บอกพี่อิ๋น หรือไม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน!” เซี่ยงจวงถอนหายใจ “เฉิงหยิงกับตว้านสุ่ย เป็นคู่ที่สวรรค์สร้าง ตำนานเมื่อหลายร้อยปีก่อน ตอนนี้คนที่รู้คงมีไม่มาก”
“เฉิงหยิงตว้านสุ่ย?”
“ใช่ หมายถึง ‘เฉิงหยิง’ และ ‘ตว้านสุ่ย’ สองดาบวิเศษนี้”