หยินซวี่สงสัยอยู่นาน ว่าเหตุใดเขาสังหารทหารไปยี่สิบคน ทางการกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แท้จริงแล้วเรื่องนี้พัวพันกับท่านเจียง ผู้ที่ส่งคนไปเก็บหลิงจือนั่นเอง
เหตุการณ์เกี่ยวข้องกับการที่เขาใช้แรงงานเกณฑ์โดยพลการ หากเปิดโปงจะเสียหายต่อเส้นทางราชการของเขา จึงแจ้งว่ามีโจรหนีไป หัวหน้าหมู่เหอคุนนำคนไปไล่ตาม เกิดการต่อสู้ เกิดไฟป่า โจรทั้งหมดถูกฆ่า เหอคุนและทหารยี่สิบคนเสียชีวิตในการปฏิบัติหน้าที่
หากเป็นเช่นนี้ ก็แค่ส่งเงินบำเหน็จไปให้ครอบครัวเหอคุน แล้วส่งหนังสือถึงฟานอี้จับกุมครอบครัวหัวหน้าโจรตงไหลก็พอ นายอำเภอฟานอี้เฉินขุยรับหนังสือ มาที่เซียงซีเจิ้นสืบหาครอบครัวของหัวหน้าโจรหยินซวี่ ตระกูลอู๋จึงได้รับข่าว
อู๋จงตัวสั่นด้วยความกลัว กรรมกรที่เขาดูแลหนีไป ยังทำให้ทหารหลายนายตาย ความผิดในการปกครองไม่ดีนี้ ทำให้เขากังวลไม่สบายใจเป็นเวลานาน
นางหม่าได้ยินว่าญาติพี่น้องถูกฆ่า ร้องไห้เสียงดัง นางแค่ขอให้พี่ชายมาช่วย ไม่คิดว่าหยินซวี่ตาย เหอคุนก็ตาย นางรู้สึกผิดมาก แต่แล้วนางก็จงใจหลบเลี่ยงความรู้สึกผิดนั้น บิดเบือนมันให้กลายเป็นความเกลียดชังแทน
เฉินขุยสอบสวนดู พบว่าตงไหลหัวเดียวกระเทียมลีบ ไม่มีญาติพี่น้อง ก็จำใจออกจากเซียงซีเจิ้น ส่งหนังสือตอบกลับไปยังท่านเจียงแห่งไคว่จี อู๋จงจึงโล่งอก หลายวันต่อมาก็ยุ่งกับเรื่องภาษีเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง
เช้าวันนั้น อู๋จงออกไป อู๋โหย่วฉายก็แอบย่องเข้าไปในห้องนางหม่า
มองหน้านางหม่าเหี่ยวเฉา ถาม: 'เป็นอะไรไป? ใครทำให้โกรธ'
นางหมาสะบัดเสียงเย็น กัดฟันพูด: 'ยังมีใครอีก ไอ้ขโมยนั่นทำให้พี่ชายข้าเดือดร้อน วันก่อนไปเยี่ยมบ้านแม่ เห็นป้าร้องไห้ไม่หยุด อดทนไม่ไหวจริงๆ'
อู๋โหย่วฉายพูดอย่างจนใจ: 'เขาถูกฆ่าไปแล้ว จะไปแก้แค้นที่ไหนล่ะ!'
'อยากแก้แค้น ไม่จำเป็นต้องหาเขาโดยตรงก็ได้' มองตาอยากรู้ของอู๋โหย่วฉาย นางหมาหัวเราะเยาะ: 'เจ้าว่า ในโลกนี้ นอกจากตัวเองแล้ว ไอ้ขโมยนั่นห่วงใยใครมากที่สุด?'
อู๋โหย่วฉายใจกระตุก กระซิบ: 'อวี้เหนียง?'
นางหมามองอู๋โหย่วฉายด้วยสายตาเยาะเย้ย พูดเหน็บ: 'โอ๊ย! เรียกหวานขนาดนั้น ชอบสาวคนนั้นก็บอกตรงๆ สิ!'