เถียนหรงหงุดหงิดเพราะเถียนซื่ออ๋องแห่งฉีผู้เป็นหลานไม่เห็นด้วย ถอนหายใจอย่างจนใจแล้วสั่งคนใช้ว่า “เชิญท่านฟ่านมา!”
ท่านฟ่านย่อมคือฟ่านเหวินเคอนั่นเอง
ขณะนั้นฟานซานเย่ยืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำจือ มองชมทิวทัศน์ยามตะวันตกดินอันงดงาม ดูแสงสุดท้ายบนฟ้า ฟ่านเหวินเคอก็อดถอนหายใจเบาๆมิได้ ต่างคนต่างมีทุกข์ของตน
เสียงฝีเท้าแผ่วเบา ชายวัยยี่สิบกว่าเดินมา หน้าตาเย็นชา สงบนิ่ง เดินมาหยุดด้านหลังฟ่านเหวินเคอพร้อมคำนับ ไม่กล้ารบกวน
ฟ่านเหวินเคอไม่หันหลัง ถามเสียงเรียบ “เอ้อหลิน มีข่าวหรือ? จากไหน?”
ชายนี้ชื่อฟ่านเอ้อหลิน เป็นคนในตระกูลฟาน เป็นคนสนิทของฟ่านเหวินเคอ ฟานซานเย่ไว้ใจเขามาก
ฟ่านเอ้อหลินตอบด้วยความเคารพ “ขอรับท่านสาม มีข่าวจากไคว่จีและติ้งเถา”
“โอ?” ฟ่านเหวินเคอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าที่เดิมหม่นก็ปรากฏความประหลาดใจ คิ้วที่ขมวดก็คลายลงเล็กน้อย
ฟ่านเอ้อหลินพยักหน้า “ข่าวจากไคว่จี นางในที่สุดก็ยอมทำงานให้ท่านสามแล้ว แต่นายใหญ่กับฮูหยินอีหลานระวังตัวมาก จึงสืบอะไรไม่ได้เท่าไร”
ฟ่านเหวินเคอได้ยินคำนั้น มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ ขมขื่นและตื่นเต้น ถอนใจ “ในที่สุดก็รู้จักฟัง หากไม่ใช่ข้าช่วยไว้ นางคงตายข้างทางไปแล้ว ให้เข้าเจิ้นเจ๋อซานจวงก็เพื่อรับใช้ข้า แต่ก่อนคิดว่าเป็นอนุภรรยาของพี่ใหญ่แล้วจะรุ่งเรือง ที่ไหนได้...ฮึฮึ”
ฟ่านเอ้อหลินเสริม “นางถูกผีสิง นายใหญ่ก็แค่เล่นสนุกชั่วคราว หวงนางแค่สองปี...แก่แล้วหน้าตาหมดก็ไม่มีค่า ตอนนี้ในที่สุดก็รู้ว่าควรตอบแทนบุญคุณท่านสาม”
ฟ่านเหวินเคอหัวเราะ “รู้ก็ดี มิเช่นนั้นข้าที่อุตส่าห์ส่งนางไปข้างพี่ใหญ่ ก็เปล่าประโยชน์ ขอแค่นางเชื่อฟังข้า ข้าจะไม่ทำร้ายนาง” พูดถึงตรงนี้ มุมปากฟ่านเหวินเคอปรากฏรอยยิ้มเหี้ยม น่าหวาดกลัว
ฟ่านเอ้อหลินกังวล “แต่นายใหญ่กับฮูหยินอีหลานระวังตัวตลอด อยากได้ข้อมูลคงไม่ง่าย”
ฟ่านเหวินเคอได้ยินก็ส่ายหน้าพูดว่า "ขอแค่อยู่ข้างพี่ใหญ่ก็พอ ย่อมมีเวลาที่ใช้ประโยชน์ได้ พี่ใหญ่นั้นหยิ่งเกินไป ดูถูกข้า ไม่ช้าก็เร็ว... ส่วนอีหลาน หลานสาวคนนี้ช่างเก่งกาจจริงๆ น่าเสียดาย ถ้านางเป็นผู้ชาย จะเก่งกว่าหยางเอ๋อร์มาก!"