[ภาคที่ห้า ทำศึกทำลายฉิน] บทที่ 232 นัดพบ
บทที่ 232 นัดพบ
เฉินผิงพูด “ขอรับ เยว่อ๋องจะกลับตะวันออกอย่างไร?”
หยินซวี่หัวเราะอย่างขมขื่น “เซี่ยงอวี่มีงานหนักติดตัว ยังต้องลำบากอีกครั้ง! ไม่ทันได้พบกับผูจวิ้นและซูเจี่ยวแล้ว ข้าจะไปทางหลินเจียง ตามแม่น้ำไปทางตะวันออก!”
“แล้วอี้ตี้ล่ะ?” เกี่ยวข้องกับข้อหาลอบสังหารอี้ตี้ เรื่องนี้ก็ไม่กล้าสะเพร่าเกินไป
หยินซวี่กล่าว “ทำตามสถานการณ์เถอะ อย่างน้อยก็อย่าให้มีหลักฐานให้เซี่ยงอวี่หาเรื่องได้ ที่จริงสยงซินก็เป็นคนน่าสงสาร ตอนแรกเราพบเขา ทำลายชีวิตที่สงบสุขของเขา เอาความกดดันและอันตรายทั้งหมดมาใส่เขา พูดตามตรง ข้าก็รู้สึกผิดต่อเขา ถ้าสามารถรักษาชีวิตเขาไว้ได้...ข้าจะพยายาม!”
เฉินผิงพยักหน้าเบาๆ เพราะการตามหาทายาทสายตรงของหวยอ๋องนี่เอง ที่ทำให้เขาและหยินซวี่ได้คบหากัน มีความสัมพันธ์กัน จนได้เป็นขุนนางและเจ้านายในวันนี้ ดังนั้นต่อสยงซินเขามีความผิดและความกตัญญู ถ้าสามารถรักษาชีวิตไว้ได้ก็ดีที่สุด เวลานั้นชื่อหายไปแต่จริงอยู่ ถ้าฉลาดสยงซินก็เป็นชาวบ้านธรรมดาใช้ชีวิตอย่างสงบ ถ้าไม่ฉลาดก็ยากจะทำอะไรได้ อนาคตก็ยังตายอยู่ดี! เชื่อว่าผ่านการทดสอบความเป็นความตายครั้งหนึ่ง สยงซินจะเลือกสิ่งที่ถูกต้อง!”
เฉินผิงพูดช้าๆ “เยว่อ๋อง สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ประเด็น สำคัญคือความปลอดภัยของท่าน! เซี่ยงอวี่ต้องมีแผนร้าย ไม่ต้องการให้ท่านกลับไปเยว่กั๋วอย่างปลอดภัย ดังนั้นระหว่างทางเกรงว่าจะไม่สงบ!”
หยินซวี่กล่าว “เรื่องนี้ข้ามีในใจ มีป๋อโจวตามไป ทหารพันนั้นล้วนเป็นทหารชั้นเลิศที่ภักดีอย่างเด็ดขาด วางใจเถอะ ถ้ากลับไปเยว่กั๋วอย่างปลอดภัยยังทำไม่ได้ แล้วจะแย่งชิงอำนาจใต้หล้า ครองแผ่นดินจงหยวนได้อย่างไร?”
หยินซวี่เป็นครั้งแรกที่พูดความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ในใจต่อหน้าคนอื่น เฉินผิงรู้สึกซาบซึ้งมาก เหตุที่เขามาสวามิภักดิ์ต่อหยินซวี่ ก็เพื่อวันหนึ่งจะมีสถานการณ์เช่นนี้ เมื่อถึงเวลาตนเองจะได้ออกแรง มีบทบาท สร้างความสำเร็จ ชื่อเสียงติดอยู่ในประวัติศาสตร์!
“ท่านเฉินจะทำอย่างไร?” ตอนนี้เฉินผิงมีฐานะที่น่าอึดอัด การจะตรงไปเยว่กั๋วไม่สะดวกนัก