, ท่านอาจารย์! พอเข้าไปในห้อง อิ๋งจื่อเย่ก็เห็นอาจารย์จงหยินเป็นคนแรก นางพุ่งตัวเข้าไปดั่งนกนางแอ่นที่บินกลับรัง นางรู้ว่าช่วงนี้ตนเองอยู่ในที่อันตราย อาจารย์คงเป็นห่วงมาก คิดถึงวันที่อาจารย์และพี่ศิษย์ร่วมสำนักห้ามไม่ให้เขาไปร่วมปฏิบัติการช่วยเหลือเพื่อความปลอดภัยของตนเอง แต่ไม่นึกว่าตนเองยังคงดื้อรั้นและไม่ยั้งคิด จนทำให้ตกอยู่ในอันตราย ถ้าไม่เจอหยินซวี่ คงไม่มีวันได้พบกันอีก
จงหยินจะไม่รู้ความคิดของอิ๋งจื่อเย่ได้อย่างไร ตบไหล่นางแล้วปลอบว่า “ไม่เป็นไรแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว!” อิ๋งจื่อเย่อดกลั้นมานาน เรื่องของพี่ชายจื่ออิงกดดันอยู่ในใจตลอด พอเจออาจารย์ก็อดไม่ได้อีกต่อไป น้ำตาไหลออกมา!
หยินซวี่มองภาพตรงหน้าของอิ๋งจื่อเย่ อดส่ายหัวเบา ๆ ไม่ได้ คิดว่าเจ้าแข็งแกร่งที่แสดงต่อหน้าเขามาทั้งหมดเป็นแค่การแสร้งทำ เฮ้อ!
จงหยินเงยหน้ามองหยินซวี่ แววตาค่อนข้างซับซ้อน มุมปากเผยรอยยิ้มที่แทบสังเกตไม่เห็น แล้วหันไปปลอบจื่อเย่
จงหยินก็เดินเข้ามาแล้วพูดว่า “เยว่อ๋องหยินซวี่ ดูดีมีสง่า สมคำล่ำลือจริง ๆ!”
หยินซวี่พูดเบาๆ: "ได้รับคำชมจากท่านผู้เฒ่า ขอทราบว่าท่านผู้เฒ่าชื่ออะไร?" หยิงจื่อเย่รีบวิ่งเข้ามา ยืนข้างจงหยิน พูดว่า "นี่คืออาจารย์ของข้า ท่านอาจารย์จงหยิน!" "สวัสดีท่านอาจารย์จง!" หยินซวี่คำนับทักทาย!
ต้องรู้ว่าตอนนี้หยินซวี่เป็นเยว่อ๋องแล้ว มีฐานะสูงส่ง พอเจอจงหยินแล้วยังอ่อนน้อมถ่อมตนแบบนี้ นับว่าหายากมาก จงหยินในใจก็เพิ่มความประทับใจให้หยินซวี่อีกหลายส่วน ท่านผู้เฒ่ายังอดไม่ได้ที่จะคิดว่าเป็นเพราะจื่อเย่หรือเปล่า? ยังไงตัวเองก็เป็นอาจารย์ของจื่อเย่ ตอนนี้จื่อเย่อยู่คนเดียวไร้ที่พึ่ง ตัวเองก็เหมือนเป็นพ่อของนาง การที่เขาให้เกียรติและเคารพก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล!
ดูท่าเจ้าหนุ่มนี่จะมีใจให้จื่อเย่จริงๆ! หยินซวี่จะไปรู้ได้อย่างไรว่ามารยาทพื้นฐานของเขาทำให้ท่านจงหยินคิดไปไกลขนาดนี้! ดูท่าธรรมเนียมและแนวคิดของคนโบราณกับปัจจุบันต่างกันมาก!
จงหยินก้าวไปข้างหน้าพูดว่า "เยว่อ๋องเกรงใจเกินไปแล้ว!"