'คุณชาย ปล่อยให้พวกเขาไปแบบนี้หรือ? มีน้องๆ บาดเจ็บหลายคน อย่างน้อยก็ควรให้ค่ารักษาพยาบาลหน่อย?' โจวต้าเข้าใกล้ มองรถม้าที่ไปไกลด้วยความผิดหวัง
'ไอ้เด็กบ้า รู้แต่เงิน เท่านี้พอมั้ย?' หยินซวี่ด่าหัวเราะพลางเปิดหีบข้างเท้า เหลืองอร่ามเป็นพริ้ว ทำให้ตาพร่า
โจวต้าถลึงตามอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ นานกว่าจะรู้สึกตัว พูดตะกุกตะกัก: 'ทองเยอะขนาดนี้!'
'ทอง?' เมื่อได้ยินข่าว พวกโจรทั้งหมดก็วิ่งเข้ามา ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและพอใจ
“ฮี่ๆ! วันนี้คุ้มค่าที่ช่วยคนนี้มา!”
“ใช่เลย ทองมากมายแบบนี้ รวยจริงๆ!”
“นี่ต้องเก็บอีกกี่ชาติถึงจะพอ?”
เสียงแสดงความประหลาดใจและชื่นชมดังขึ้นไม่ขาดสาย.
“หัวหน้า ให้พวกเราได้ดูดาบวิเศษหน่อยสิ?” มีคนเห็นดาบตว้านสุ่ยในมือหยินซวี่ก็เกิดความสนใจ
เห็นทุกคนส่งเสียงเรียกร้องด้วยความคาดหวัง หยินซวี่ยิ้มแล้วพูดว่า “ถอยหน่อย!” จู่ๆ ดาบยาวก็หลุดจากฝัก ดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง แสงเย็นวาบ ทุกคนรู้สึกหนาวสะท้าน หยินซวี่ออกแรงฟาดไปด้านข้าง ต้นไม้ขนาดเท่าปากชามล้มตามเสียง หน้าตัดเรียบเนียน ความคมนั้นพอจะนึกออก.
“ว้าว! คมขนาดนี้…”
“ดาบวิเศษ!”
“อาวุธเทพ!”
“มีตัวหนังสือด้วย เขียนว่าอะไร?”
หยินซวี่รู้สึกอับอายมาก ชาติก่อนยังไงก็เป็นอาจารย์สอนในวิทยาลัยการทหาร เป็นคนมีการศึกษา แต่ตอนนี้ล่ะ? โง่เง่าเต่าตุ่นเลย ถ้าเป็นยุคถัง ซ่ง หมิง ชิง แม้เขาจะใช้ตัวอักษรเต็ม แต่เราก็ยังพอจำได้ไม่กี่ตัว แต่ดันมาเป็นยุคฉินฮั่น หลังจากฉินกั๋วรวมประเทศ ใช้ตัวอักษรแบบเดียวกันหมด คืออักษรเสี่ยวจ้วน อาจารย์ทหารที่อ่านหนังสือมากมายก็ยังไม่รู้จริงๆ เสียใจมาก!
โชคดีที่ตอนนี้ เกาอี้เดินมาพอดี เห็นแล้วอุทานว่า “ตว้านสุ่ย?”
“ตว้านสุ่ย?”
เกาอี้พูดว่า “ใช่ ตำนานเล่าว่าเมื่อปีนั้น เยว่อ๋องโกวเจี้ยนเก็บทองแดงจากเขาคุนอู๋ซาน ให้ช่างตีดาบชั้นนำของเยว่กั๋วทำดาบวิเศษแปดเล่ม เล่มหนึ่งชื่อ “เหยี่ยนรื่อ” ชี้ไปที่ดวงอาทิตย์ก็ทำให้แสงกลางวันมืดลง ทองคือหยิน เมื่อหยินมากก็ดับหยาง เล่มที่สองคือดาบ “ตว้านสุ่ย” นี้ เล่ากันว่าฟาดน้ำแล้วแยกไม่กลับ”
เป็นดาบวิเศษจริงๆ! สินค้าจากเยว่กั๋ว ต้องเป็นของชั้นดี.