เดือนหก ฤดูฝนของเจียงหนาน
นั่งอยู่ที่ปากถ้ำ มองดูฝนที่เทลงมาข้างนอก หยินซวี่ทั้งดีใจและกังวล ดีใจที่ฝนชะล้างร่องรอยการเดินทางของพวกเขาจนหมดสิ้น ทำให้กองทัพฉินตามรอยไม่เจอ อีกอย่าง ลมแรงฝนตก ถนนเป็นโคลน กองทัพฉินก็ต้องหยุดชะงักไปชั่วขณะ
ที่กังวลคือเมื่อฝนหยุดฟ้าใส จะรับมือกับการล้อมปราบของกองทัพฉินอย่างไร เขาไม่คิดเลยว่าหลังจากนิ่งเฉยมาหนึ่งเดือนกว่า โจวคังเสนาบดีฝ่ายขวาของไคว่จีจะนำทัพสามหมื่นคนมารวมกับอันถง รวมกำลังพลถึงสามหมื่นสี่พันคน ถึงแม้จะบอกว่าปราบโจรทั่วเจียงตง แต่หยินซวี่อยากเชื่อว่ากองทัพฉินมุ่งเป้ามาที่เขา บางครั้งเขาก็เยาะเย้ยตัวเองในใจ: เจ้าเกาเอ๋ย เจ้าให้เกียรติข้ามากเกินไปแล้ว ข้าแค่ช่วยแม่ลูกจื่อเท่านั้น ถึงกับโกรธขนาดนี้เลยหรือ?
แม่ลูกคู่นั้น หรือจะพูดว่าตระกูลเบื้องหลังพวกนาง มีอะไรพิเศษนักหนา? ถึงทำให้เจ้าเกาใส่ใจขนาดนี้ เขาเคยลองถามฟ่านชิงอ้อมๆ แต่ก็ไม่ได้คำตอบที่ต้องการ ฟ่านชิงมักจะอ้อมค้อม เปลี่ยนเรื่องไปเรื่อย หนึ่งสองครั้งแล้ว หยินซวี่ก็ไม่ถามอีก
กลางเดือนห้า ฟ่านชิงหาทางขนเสบียงและยามาจากเผิงเจ๋อทางน้ำ แล้วก็จากไปกลับไปรายงาน หยินซวี่ฝากให้เขาช่วยขอบคุณ แล้วก็ไม่มีการติดต่ออีก ถึงแม้ตัวเองจะช่วยชีวิตเขาไว้ แต่ฟ่านชิงให้ความช่วยเหลืออย่างมหาศาล ซึ่งเกินกว่าการตอบแทนบุญคุณไปมาก หยินซวี่จดจำไว้ในใจ แยกแยะบุญคุณและความแค้น รู้จักตอบแทนบุญคุณ นี่คือหลักการดำเนินชีวิตของเขา
พอได้ข่าวการล้อมปราบด้วยกองทัพสามหมื่นคน หยินซวี่ก็ปรึกษากับเกาอี้และผูจวิ้นทันที กองทัพฉินมีกำลังพลถึงสามหมื่นกว่าคน อาวุธยุทโธปกรณ์ดีเยี่ยม มีการฝึกฝนที่ดี จะไปสู้ตรงๆ คงไม่ได้ หลังจากความพ่ายแพ้ของอันถงครั้งก่อน กองทัพฉินจะไม่ประมาทอีก การจะได้เปรียบอีกแทบเป็นไปไม่ได้ สิ่งสำคัญคือจะหลบเลี่ยงการไล่ล่าของกองทัพฉินอย่างไร