หยินซวี่?
อิงปู้ชะงักนิ่งอยู่กับที่ คนตรงหน้าคือหยินซวี่คนนั้นที่ทำน้ำท่วมกองทัพฉินที่ชิงสือโกว และปล้นค่ายบนฝั่งทะเลสาบเผิงเจ๋อ? ช่างเป็นหนุ่มมีความสามารถ หน้าตาดี และที่หาได้ยากยิ่งคือเขากลับถ่อมตัวและสุภาพอ่อนโยน
หยินซวี่ก็ชะงักเช่นกัน ถามด้วยความสงสัย “ข้าคืออิ่นตงไหล อย่างไรหรือ?”
ไม่รอให้อิงปู้พูด เสียงแหบห้าวนั้นก็ตะโกน “อย่างไร? เจ้าถามว่าไง? หากไม่ใช่เจ้าอิ่นตงไหลไปสร้างเรื่องกับทางการ ทำให้ทหารมาล้อมปราบ เราจะต้องมาถึงขนาดนี้หรือ?”
“เอ่อ...” หยินซวี่พูดไม่ออก กองทัพฉินล้อมปราบก็เพราะตนจริง แต่ครั้งนี้กองทัพสามหมื่นมาล้อมปราบโจรทั้งเจียงตง ว่าเพราะอะไรก็ไม่รู้ ส่วนเรื่องที่อันถงรายงานเกินจริงเพื่อปัดความผิดให้พ้นตัว จนทำให้เจ้าเกาโกรธจัดนั้น พวกเขาย่อมไม่รู้
เสียงแหบห้าวตะโกนต่อ “พี่น้องหลายสิบคนตายใต้ลูกธนูของทหาร พี่น้องอีกหลายร้อยคนตากฝนเดินทางหลายวัน ทั้งหมดเพราะเจ้า หยินซวี่... วันนี้ข้าปาหู่จะล้างแค้นให้พี่น้องที่ตายไป!”
เมื่อคำพูดนี้เอ่ยออกมา บางคนก็ส่งเสียงตอบรับดังทันที ดูเหมือนเกลียดหยินซวี่เหลือเกิน โจวต้า ลู่หมิงและคนอื่นๆ เห็นเขาตั้งใจจะทำร้ายหยินซวี่ ก็ชักดาบเข้าหากันทันที ชั่วขณะหนึ่งในถ้ำก็กลับเข้าสู่ภาวะคับขัน บรรยากาศตึงเครียด
อิงปู้เห็นดังนั้นก็รีบห้ามว่า “ปาหู่ อย่าไม่สุภาพ เรื่องนี้โทษกงจื่อสกุลอิ๋นไม่ได้”
“ไม่โทษเขา? แล้วจะโทษใคร?” ปาหู่ตะโกนเสียงดัง ดูเหมือนไม่เกรงใจอิงปู้เลย
หยินซวี่กล่าว “ทำให้ทุกท่านเดือดร้อน ข้าพเจ้าขออภัยอย่างยิ่ง ไม่ใช่เท็จที่ข้าพเจ้ามีความแค้นกับกองทัพฉิน ก่อนหน้านี้มีการล้อมปราบข้าพเจ้าด้วยกำลังห้าพันคนก็เป็นเรื่องจริง ส่วนเรื่องที่ทางการใช้กองทัพใหญ่ล้อมปราบทั่วเจียงตงครั้งนี้ ขออภัยที่ข้าพเจ้าไม่รู้สาเหตุจริงๆ”
“ขอโทษแล้วจะได้อะไร? ชีวิตพี่น้องข้าจะคืนมาได้รึ?” ปาหู่คำรามอย่างเกรี้ยวกราด
อิงปู้กล่าว “ปาหู่ การบาดเจ็บล้มตายของพี่น้องเป็นฝีมือของกองทัพฉิน จะไปโทษคนอื่นได้อย่างไร?”